కళ్లకి సాక్ష్యాలు దొరకవు. తెరిచిన తలుపుల్నే భుజాలపై మోసుకుని లోపలికి బయటకి. సరిపోదు ఈ రాత్రీ, కన్నీళ్ళని లెక్కించాలంటే. కలలు కలల్ని ఊసేస్తాయి. కంటిలో చిరిగిన ఆలోచలని కుడుతున్న మౌనానికీ చెప్పవు నీ అబద్ధం. నిశ్శబ్దం తర్వాత ఏ రహదారిలోనో వీడ్కోలు. ఇల్లు ఎందరికి ఉంటుంది సముద్రమై. ఎడారి చీకటే అందులో. గద్ద గూటిలోని గోడు ఎవరికి చెప్పాలిలే. మిణుగురుల సంతకాల్ని అనుకరించాలి. తేడా తేడా. నీడ నీడకీ. కన్నీటికీ, కన్నీటికీ. యంత్రాలే అత్యాచారం చేస్తున్నాయి. ఆగిపోయే సముద్రనదుల్నీ, మనిషి ఎముకల్నీ, తిరిగి తిరిగి దర్శించుకోవాలి. నవ్వే పేదలు, నవ్వే పెదాలు ఎవరు చూసారులే. అసహ్యహించుకునే మాటలేవో ప్రతి వొంటిలో. ఆ అసహ్యరహస్యం అందరిలో దాగుందా. రెండు సమాధులు ఈ వొళ్ళంతా. ఆనందం ఆనందంతో ఎపుడైనా ఉందా. కళ్ళని, కన్నీళ్ళని తెరిచే మనసుని చూసింది ఎవరు. దొరకని దొంగతనమే దైవత్వం. నిన్నటి వర్షం ఇంకా ఏ కనులలోనో. కొందరికే సత్యమే అసంతృప్తి. నా అంత్యక్రియలు ఇంకా పూర్తికాలేదు. నమ్మించే గాలి, నీరై, ఏ పూవుల అంచుల్లోనో. ఖాళీ పుష్పాలు. ఖాళీ సమాధులు. ఖాళీ నేత్రాలు.
