|| ప్రతీక్ష ||

దహన ప్రయాణంలో
ఆకారాలకి అక్షరాలు దక్కవు

ఎంత చిన్న పదం, ప్రేమ
ఎదురయ్యే దుారం, ఎంత పెద్ద పదం
సజీవం, వృధా జ్ఞాపకాలే

అపరిష్కృత అహం
బహు కురచ

శ్వాస శాసనం

పోయిందో

ఏకాకి వల

దాగే దగా దగ్గరితనం

జారిపోయే ఎముకలు

ఎప్పటి అపురూప శాపమొ

ఆపలేని వరం

కాస్త కాలంలోనే తిరిగే

అముద్రల నిదుర కలత

కలుషిత రక్తపు అంతరిక్షమోక్షం

యే వలకీ దొరకని

ఖాళీకటాక్షం

వెంపర్లాడే రాత్రి అల

సుథలొలికే అరణ్యం

కొంచెం పిలిపించుకుంటావ్

వగలమారి ఋణమరణ దృశ్యాల్ని

దారి మరచిన ఆఖరి నేల

చీకటి వుాపిరి ముగిసే సమయం

ఎగిరే గదులు సంచరించే హింస