|| అచరం ||

యీ కాస్త మిగిలిన చినుకుల‌ చీకటి సమయం చాలు

యే దారేలేని నిశ్శబ్దం ప్రయాణించటానికి

చప్పుడు కావాలి 

ఓ మౌనమైకంలో జీవించాలంటే

రోదించే ఏ దూరమో  

నీలో ఎప్పటికీ రాదు

భయం కావాలి‌ ఏ కలకైనా

ఏదో నవ్వులేని నవ్వు నీలో 

ఎప్పటికీ ఎవరికీ చెప్పవు

పదాల మధ్య కిటికీలోంచి 

నీ కిటికీని ఎవరైనా తెరిచారా

తెరవకు నువ్వైనా 

శరీర నాణెం

శరీర దానం

శరీర జ్ఞానం

తెరుచుకోలేని రాత్రి నీలో 

దహనమే అవ్వదు 

ఇక ఎటూ చూడకు 

నీ నేత్రాలు నీవి కావు 

తొక్కుడుబిళ్ళ వాక్యాలు కింద ఎగిరే 

మనసులేని చీకటే నీకొక చినుకైతే చాలదా 

వొక స్థలంలోకి

యే నీడ ఏ నీడలోకి చేరిందని

| ఇప్పటి చూపు |

బలహీనమైన రంగేదో

అనాకారి ఊహలో

చింతా చిత్రం దొరకదు

మరలే కాలం కలలే

తారుమారు

శరీరంలోని ఈ మనసే

ఏ చోట ఉందో

వీడ్కోలు పలికే

భ్రమ శాశ్వతంగా ఉండనీ 

మరణం ఓ కదిలే రంగే

|| తప్పిపోయిన నీడ ||

వణుకుతోంది

దీపం చీకటిని చూసి

యిక నేనెటు వణకాలో

ఆమే తిరిగొచ్చింది

యే నీడా లేకుండా

నేనింకా ఆమెకై

భయం వేసింది

కలలో తిరగాలంటేనే

పదాల కలలు మరెక్కడో

| ఏమైనాసరే |

యింటికే

చేరాను.‌ చేరలేదేమో. ఎవరిక ఎవరికి చెపుతారు.

వర్షంలోని చినుకులే మౌనమై

తీరమేలేని వొదిలిన అలలు

ఖాళీ సముద్రంలో నేను

ఇక చాలించాలి ఎవరికోసమో

వలలోలేని కలలో కలనై

ఏ భాషలోనైనా నీకై ఎంత దూరమైనా 

సమీప మనసు అల‌ల అద్దం 

నీకెందుకు తెలియాలిలే

నీలో చేరలేని 

నిశ్శబ్ద పరిమళం

ఇకనైనా ఎదురుచూడనీ

: తాకని కల :

కన్నొక డప్పు

అదో

భయశబ్దనివాళి

దేహమే.. కనిపించిందా.. వినిపించిందా..

ఎటూ గెంతలేవులే.. శూన్య శబ్దప్రసవం నీలో

తయారయ్యే వాక్యం చూడలేవులే

వేలాడే‌ వస్తువులేవో వొంటిపై

నిశ్శబ్ద అందాలని నరకడానికి ఎదురౌతాయి

మేఘతరంగాలై ఎండమావై

నాలుకపై 

మెలికలుపడే

అక్షరాల వెంట్రుకలు అందరిలో గుచ్చుతూ

చేరిందని చేరిన ప్రతి స్థలం 

ఓ వికృత మరణం 

కలల కులం పారిపోవాలి

యీ దేహం నుంచి

అంతుచిక్కకుండా

పూర్తి కాలేదంతే. చూస్తున్న అద్దం ఎందుకో ఎదురులేని వాటికోసం ఎదురుచూపులు. పవిత్ర నగ్న నిశ్శబ్దం. విడిపోని స్పర్శ. ఏ కళేబరందో.

:: చెవిటి కల ::

అంతం దొరికిన నేత్రం

చూస్తున్న నీలో

వణికిన మనసే 

చిన్న చివరి చిటపట

మనసు మిణుకు వణుకు

నీకు తెలియదులే

సుదూర అక్షరాల అంకెల సంకెళ్లు

నీ ముందు చూడగలనా

నాకొక చెవిటి కల చాలు

యికనైనా బతకటానికి

ఓ కళేబరంలో

అది ఎవరికి చెందిందో?

:: యెవరికో ఆ నిద్ర ::

నమ్మకం వో విషం

కలలోని విషం యెప్పటికీ తెలియదులే

దేహం 

వో పునరావృత స్మరణ చేష్ట

యే ఋజువూ వుండని బతుకుకి

నిద్ర

ఓ అవస్థ

రేపటి ముఖం 

యెవరికీ గుచ్చుకోకూడదు

కడగలేని కలలు 

కదలలేని మనసు

రంగులు వెలిసిన

ఖాళీస్థలం నీ నవ్వు

కాస్త చలి పిలుపు చాలు

మాట్లాడే మాటలే ఉండవిక

[ సంజ్ఞ ]

యిప్పటికీ పరాయి పదాలతోనే 

నాది కాని భాషలో కూరుకుపోతూ

ఆలోచనల వలకి

చికిత్స లేదు 

పై పై పొరల మధ్య 

అక్షరాల తోపులాటే 

మెత్తటి పిర్రలు కలలో

షోకు శోకం 

వో వుదయం 

వున్నట్టు

యే చూపు చెపుతుందో

:: చల్లటి వేడి ::

ఓ ప్రదేశం

ఈ కనపడని వాక్యంలో

నీలో సంచరించకపోతే

అతిథి గృహం అద్దంలో నువ్వు లేనట్టే

మనకి ఖాళీ అందాలు, అద్దాలు

ఓ భాషలో కూరుకుపోవటం ఇష్టం

వెతుకు

వెతకలేని దృశ్యంనే

శరీరంపై 

శవంనే చూడగలవు

నరాలే లేని నేలపై

నీ పొగరంతా

వినని అక్షరాల మైకమే

తెరిచే ఉంచిన పదాలు

నీ దుఃఖం చెప్పలేవ్

అదేదో తర్వాత

ఏ బహుమతి కాలంలోనైనా

నీ నీడ నీకై ఎదురుచూడదు

స్పష్టమైన 

నిశ్శబ్దం నీలో లేదులే

:: వినని వీడ్కోలు ::

పాత కాయితంలో కొన్ని మాటలు రాసినప్పుడు 

చెరిపేసుకునే జ్ఞాపకాలు చాలు 

ఊహలే ఉన్నంతవరకు 

ప్రతిరూప వంచితులు

చుట్టుముట్టిన పదాలే

గానం చేసే నకలు అక్షరాలు

ఏ దుఃఖితుడూ అందుకోడులే

నీకే కనిపించే అవే పిట్టలు 

నీకై మారిపోయే అవే రాత్రులు

నీలో చనిపోయే ఓ దిగంబర మౌనం 

నీతోనే యింకా ఉంటుందా

అబద్ధం ఓ నచ్చిన వెలితి వెలుతురే

:: నేల అలలో ::

నడవని పడవల మధ్యే నడుస్తాను ఈ పూట

నాలో నిర్దిష్ట సమయం వేదిక లేదిక

తరచూ తిరగలేని తీరంలో 

ఖగోళ విశ్రాంతి చినుకులో

 

ఓ కల పక్కన 

నవ్వని నవ్వుతో నిద్రలేవాలి

ఏదో వొక గాయంలో

ఈ పూట పాతిపెట్టిన

నా దేహం లేకపోతే కాకపోతే చాలు

:: నీ నీడ నీకే లేదు ::

వో తారీఖు ఉండని పగటిపూట

దగ్గరగా నిన్ను చూసి పారిపోయే‌ అల

అలా యెత్తుకుపోయింది తన మూగ చేతుల్లోకి

ఆమెకొక దేహం దొరికింది

ఆమొక అలేమో

ఇల్లు

అనుకునే ప్రదేశం ఉండనోడికి

నిద్రనే ఊహే ఓ విషం

ఓ ఊపిరి శిక్ష 

ఆమె నిను ఎప్పటికైనా 

విముక్తం చేయగలదా

కృశించే రంగులేవో 

ఆమెకు బాగా తెలుసు

యేది నీ తారీఖో

యికనైనా రాసుకో

|| వో అరవని అద్దం ||

కానీ, అయినా

యీ రెండు కళ్ళు బహు యిబ్బందే.

యెంతవరకు పైకి చూడగలవో నాకు చెప్పవు.

తొంగిచూసే నిశ్శబ్దం 

వొంటరై యెదురు చూడదు.

హృదయ భ్రమ 

దేహాన్ని క్షోభపెడుతోంది.

బందీనైనాను.

కలలోలేని నల్లటి స్వేచ్ఛకై.

ధూళినే సేకరించే పదాలతో

వో మరణం నను చూస్తే

తిరిగిచూడగలనా.

Under the influence of Abbas Kiarostami

పూయని పూవుకై 

కొమ్మ యెదురు చూసిందని

చెట్టుకి యెప్పటికి తెలిసిందో

యెగరని గాలిపటం కన్నీళ్లు

ఏ చేతిలో మిగిలాయో

ప్రదర్శనకు ఉంచిన 

తైలచిత్రంకి నీడలేనట్లే

నువ్వూ లేవు

కాలి నడకకీ

కల నడకకీ 

దేహమే అడ్డు

గమ్యం ఏ దుఃఖందో

ఆ దారిలో నవ్వని మరణం 

ఓ ఎగతాళే

మిగిలిన దిష్టిబొమ్మ

కొత్త నేస్తంకై ఎదురుచూపులు

ఖనన మౌనంతో 

[ విరామం ]

ప్రతి నీడకీ నీడకీ మధ్య

కరిగిన అడుగుజాడలు

విరిగిన ఖాళీలు యెగిరొస్తుంటే 

సముద్రపు చీకటిలోకి మోసుకుపోవాలి

ఎందుకులే 

పనికిరాని

తెరుచుకోని విరక్తి 

బాహ్య ఆత్మనే దేహం అందామా

మసిబారిన మౌనం

యే రంగులో వుందో