|| వో అరవని అద్దం ||

కానీ, అయినా

యీ రెండు కళ్ళు బహు యిబ్బందే.

యెంతవరకు పైకి చూడగలవో నాకు చెప్పవు.

తొంగిచూసే నిశ్శబ్దం 

వొంటరై యెదురు చూడదు.

హృదయ భ్రమ 

దేహాన్ని క్షోభపెడుతోంది.

బందీనైనాను.

కలలోలేని నల్లటి స్వేచ్ఛకై.

ధూళినే సేకరించే పదాలతో

వో మరణం నను చూస్తే

తిరిగిచూడగలనా.