చెరిపేయాలి చెలియకీ తెలియని సూర్యుడిని. చేరవేయాలి మాటలనే మాటల్లోకి. ఆమెతో మాటల ఆట ఆడకూడదు. మాట్లాడకూడదు. సిద్ధాంతాల్ని విషపు పురుగులు తింటాయి. చల్లటి పిట్టలు పురుగుల్నే తింటాయి. చీకటి మూతుల ముద్దుల్లో శవాలు నవ్వుతాయి. గుర్తుపట్టలేని చెట్లు, కలలు, బావుల్లోకి దూకుతాయి. అలవాటో, అనుభవమో తెగుతున్న ప్రార్ధనలో ప్రభావాలే పురుడోసుకుంటున్నా, ముదిరిన ప్రవచనాలలో శూన్య రంధ్రం. నీటి గాలి తేలదు కళ్లపై. తెలియని మనసు అడుగుల్లో అడుగులేసుకుని ఎక్కడికని, ఎందుకని. అంధకౌగిలేదో సంభాషిస్తూ శరీరాన్ని దాటుతూ. నేలపెదవిపై ఎవరో మూర్ఛద్వేషాన్ని నాటారు. అంతమవ్వదు ఇపుడే వస్తున్న జ్ఞాపకం. చీకటి వాసన. మరణాన్ని చీల్చే మాటల్లోకి మాటల్నే మార్చాలి. ఏమార్చాలి. ఇసుకలో సూర్యుడ్ని దాచాను. ఏ రాత్రీ మీది కాదిక.
No comments:
Post a Comment