Followers

Wednesday, April 07, 2010

మబ్బుల వల

ఒడ్డుకి చేరిన అలని
చేప లోపలికి లాగుతోంది
-----
తటాకంపై
లేత దద్దురు
కప్ప మునిగింది
-----
అద్దంపై చీమ
తోడువస్తున్నది
నిజమైన చీమేనా
-----
భయపడుతున్న కలలు
నిద్దట్లో పాపాయి
వాటిని తంతోంది
-----
ఎవరి శిశువునో
వృద్దుడవ్వాలని లేదు
-----
నాలోని ఖాళీ స్థలం కోసమే
వెదురు పువ్వుల ఎదురు చూపు
-----
ఈశాన్యంలో చంద్ర గ్రహణం
అస్తమించే కొంగల నెలవంక
-----
వాన వెలిసింది
పౌర్ణమిని
ఆటకి పిలిచాయి చేపలు
-----
ఆమె వద్దకు అత్యాశతో
అనంత వ్యధతో వెళితే
ఎందుకొచ్చావంది
-----
వైరాగ్య ద్వారాలు లేవిక్కడ
పంచ భూతాల విన్యాసాల లోలుడ్ని
-----
అమోహ విలయంలో
వాక్యాన్ని వెతుక్కునే
దృష్టినిస్తావా
-----
మృత్యు ముఖంలో
మత్స్య మాలిన్యాన్ని
శుభ్రపరిచేదెవరు
-----
రెల్లుపొదల గాలిలో
పిట్టల రెక్కల పాటలు
ప్రేమ దొరికింది ఆకాశానికి
-----
మరలా రాని
మోక్షమే
బతికుండటమేమో
-----
ఇల్లు విడిచెళ్ళే
సూర్యచంద్రుల కింద
ఇంకొంత దూరాన్ని చుట్టివస్తా
ఇక పిలవకు

అనాధ

సమాధిలో దాగిన తారీఖు ఒకటి
తారీఖు దాచిన కాలమొకటి
కాలాన్ని దోచిన ప్రాణమొకటి
దొర్లుతున్నాయి పరాగత స్వప్నాల్లో

ఉత్త మాటలు మూగిన
శూన్యవర్ణం అది

దృశ్యాలు చెరిపిన
ఈబరి అది

ఆనందనేత్రం పరిభ్రమిస్తున్నా
ప్రకృతి పొందలేని రూపమది

సర్వత్రా శాంతి భూతం ఆవహిస్తోంది

ఇక భూమండలంపై
దుఃఖక్షేత్రాలు అంతరిస్తున్నాయి

రోదసి సమాధిలో
ఎగిరే తారీఖే
కడు అనాధ శవం

Tuesday, April 06, 2010

పద... దూరమౌదాం

కన్నీటి బొట్టుని చదవటానికి
నీ వద్దకు వొస్తాను

నువ్వు దాన్ని తీస్కొని
విసిరేస్తావు నా మనసు మారుమూలల్లో

వెతుక్కుంటాను కళ్ళ మధ్య
ఇంకేమైనా దొరుకుతాయేమోనని

నీ నుంచి మరలిపోవాలనిపించదు
కావాల్సింది ఏంటో అడగలేను

మనుషుల మీద ఇళ్లున్నాయి
ఇళ్ల మీద సమాధులున్నాయి

కళ్ళ కోసం సమాధులు లేవెక్కడా

దూరమౌదాం ఇపుడే
కన్నీళ్ల అడుగుల్తో

అనామయం

కారణాల కరుణతో కూడదీసుకున్న
కొద్దిపాటి కలల్నీ కూలగొట్టకు

కరుగుతున్న పదాల ముఖాల్లో
చివరి మనసు తేలుతోంది

జనించే నిశ్శబ్ద నక్షత్ర నేత్రాల్లో
నిరూహల నిరాశ్రయ నిస్తేజం

మౌన దుఃఖమెంతకూ తాకదు
ప్రవహించే కంటి లోయల్లో

మనమెంత దూరమైనా
ప్రేమ ఊపిరి గుండెల్లో

బహు సామీప్య అశ్రువులే
దీవెనలై సుధలై మృగాలై

చూస్తున్నవన్నీ చేర్చే
వాక్యవాయువుని చిత్రించాలి

అనిత్యం

అక్కడి నిజం ఇక్కడిది కాదు
కడలి కలవరమంతా చేరేదెక్కడికి
ప్రతి ప్రతిమకీ నీడ ఉండదు
ఉక్కిరి బిక్కిరి కన్నీళ్లు
ఎన్నెన్నో రోష సంకోచాలు
సో సో భోగాలు
నో నో న్యాయాలు
మాటల తోడుతో
స్పర్శల గమ్యమేది
చర్మ శోకాలేవి
నేత్ర స్వర్గమేది
ప్రార్ధించే పెదాల్లో కత్తులు
కన్నులోని కంటికి చోటులేదు
కంటికింద కన్నీళ్ళకి చూపులేదు
అర్బన్ కార్బన్ పేపర్ బంధాలు
కాలం తాకిన చప్పుడు
గెట్ అవుట్

Monday, April 05, 2010

ఉమ్మలికం

శరీరాంతర శోకంతో ఏమి తర్కిస్తాం
నిశ్చల పదముద్రల్లో అర్థమెక్కడిది
ప్రేమించే దేహం అవతల ఎవరున్నారు
పసిమి స్వప్నాల దెందంలో ఎన్ని రంగులున్నాయి
జాలి నిండిన జల్లెడలో మిగిలిన పదాలెన్ని
అంతిమాశ్రువుల్ని పలకరించిన అధరం ఎవరిది
ఉజ్వల ఉషస్సుల గమ్యం చూపలేదని అలిగిందెవరు
కపట రేఖల పుష్పాల్లోని మాధుర్యం ఎవరికి
ఉదర ఉద్యానవనంలోని కంటకాల్ని తొలగించేదెవరు
పసిపిల్లల పాలబొమ్మలు ఎక్కడ ఆడుతున్నాయి
అలిఖితానంద కాలధూళిని అంజలించేదెవరు
పెదాల చీకట్లో గగన దర్పాన్ని దాచిందెవరు
నయన విచ్చిత్తిలో నిరీంద్రియమవ్వటం తెలుస్తుందా
ప్రఫుల్ల దీప తోరాణాల్ని కూర్చిందెవరు?

Sunday, April 04, 2010

కృత్రిమ మిత్రుడు

స్నేహితుణ్ణి కాను
వెర్రిబాగులోన్ని
వర్ణమాలతో పాటు స్నేహమాలని నేర్చుకోలేకపోయా

స్నేహ చిహ్నాలు
స్నేహలిపి అలభ్యం
ఎవరికీ ఏమీ కానివాన్ని

ఏకకాలంలో తెలియజెప్పే జరామరణాల్ని
చూసే అద్దం ఎక్కడుంది
వృద్ధత్వం లేని మితృత్వం ఎవరికుంది

నీతి విచక్షణలు నాకు లేవు
దీపాల కన్నీటి ఈటెలు దిగబడుతున్నా
నీడల కళ్ళల్లో భయం పోదు

పై పై కొస్తున్న చినుకుల గుంపు
మెడ తెగిన వడగల్లై కుక్కగొడుగులై
జారుతున్న ఆకులౌతున్నప్పుడు ---

తేలుతూ ఓపికలేని గాలి
పడిలేస్తూ కంటి కిందకి చేరింది

ఏదో ఆతృతలో
ఎక్కడికి చేరిందో చూసుకోలేదు
కరకు ఎదల వాకిట్లో నిలబడింది

ఎందుకొచ్చావని అడగట్లేదు
బతికున్నందుకు నిలదీశారు
ఆ దారేదో చెప్పండి వెళ్తానంది

కౄర వాక్యాల్ని మోసుకెళ్లలేనంది
నాకు అక్షరమైత్రి లేదంది
దారులన్నీ బూజుపట్టి ఉన్నాయంది

అంతమవ్వని అహం
నా కృత్రిమ మిత్రుడు

Saturday, April 03, 2010

అవ్యక్తం

ఎంత రాసినా పెన్సిల్ ములుకు
ఒక్క వాక్యం కూడ పూర్తి చెయ్యదు

అంతరంగం
దుఃఖంలో పరిచయం కాదు

నూకలు తిన్న సూర్యుడు
ఎక్కడ ఆడుతున్నాడో

ఏ మైదానంలోంచో
దారి తప్పి ఒచ్చిందొక సాయంత్రం

పెన్సిల్ గీతల్తో
ఒక అద్దాన్ని తయారుచేసాను

నా ముఖాన్ని తుడిచేసాను

Friday, April 02, 2010

కొన్నిసార్లు ...

పరిగెత్తే అద్దం
సుదూరాన్ని చివరిగా చూసే పదాన్ని వెతుకుతుంది

శాంతించని పుష్పాలే
ఎక్కడికక్కడ మౌనభూమికై రాలుతున్నాయి

కట్టుడు నాలుకలు
దిగంతాల జ్ఞానాన్ని చప్పరిస్తున్నాయి

గాలి లోపలి నది
తీరం చేరని భయాన్ని మోస్తోంది

కుంటుతున్న దీపం
పాప పుణ్యాల్ని చెదరకోడుతోంది

దేహమయ్యే వాక్యాల్ని
అంటాం అంతిమ అందాలని

ఆ రాత్రినే
దాచిపెట్టు నేలవంకకీ తెలియకుండా

ఆమె అతడ్నీ
అతడు ఆమెను నీలో చూశారు

స్పర్స ప్రవాహాల శోకమే
ఆఖరి ఆకాశం

తరలివొచ్చే అలలే
ఎటు చూస్తాయో చెప్పవు

కొన్ని రాళ్ళే
మరికొన్ని కళ్ళు

Wednesday, March 31, 2010

అసంపూర్తి చిత్రాలు

మాటలు లేవు చంద్రుడుకి భూమికి
ఇక ఆకాశ మధ్యవర్తిత్వమే ఫలించాలి

నదిని తోడుతున్నాడు జాలరి
పడవందుకే అతన్నే చేరదీసింది

ద్రవ పుష్పాలు హృదయంలో
పైకి వస్తే తెంపరూ

వెదుర పూల వయసొచ్చినా
ఇంకా అప్రయోజకుడ్నే

నదిలో మునకలేస్తూ
వేసవి చంద్రుడు

దూరమొచ్చానా దూరమయ్యానా
అని అశ్రు సంశయం

దిక్కుతోచని మేఘాలు
కొండెక్కి కలవరపడుతున్నాయి

సన్యసించే దుఃఖం లేదు
పరివ్రాజకుడా జీవించు

Thursday, March 11, 2010

ఒక చైత్ర సాయంత్రం

ఒకప్పటి జ్ఞాపకమేదీ లేని ఆకాశం
నవ్వుల మబ్బులతో పిచ్చిగా వెళ్ళలేక

ఒకప్పటి మబ్బుల ఈకలు లేని ఆకాశం
జ్ఞాపకాల నవ్వులతో పిచ్చిగా పోలేక

నేలపై అవి చూసిన రోజుల్ని
రోజుల్ని మరిచిన నేలని

ఇప్పుడు నేనూ మరిచిపోయాను

ఒకానొక ఊరి ఊడల తాడులోంచి
వేలాడే జారిపోయాను

అయినా బతికున్నానని
బతకలేదు ఊరిని దాటేంత వరకు

ఇదిగో బయలు దేరాను
ఒకప్పుడు ఎగిరిన ఆకాశంలోకి

Tuesday, March 09, 2010

ఒక అబద్ధం

ఒప్పందాలు లేవు
కలలకి, కళ్లకి.

దృశ్యాలన్నీ
నీవీ, నావే

మురిసిపోయి
చూశాం, పలకరించాం
వేర్వేరు దారుల్ని కలిపే స్నేహం
విరబూసే నిద్రదే.

రాత్రే
ఆకాశంలో ఉండదు

ఎదురు పడవు
కలలు, కళ్లు

అదృశ్యాలయ్యే
చిత్ర ఛాయల్నే నమ్మాలి.
ప్రవహించే హైరానా జాగృత జగత్తులో
అన్నింటికీ జరామరణాల శాపాలే.

అవి ఎవరి కలలు
ఎవరి కానుకలు

కలల కబుర్లు చెప్పే
ఆ మాయావిని పారిపోకుండా పట్టుకోవాలని

ఎన్నో స్వప్న ముద్రలు
అడ్డుపడే జీవితమొక్కటే

అనువదించినా, అన్వయించినా
అంతరార్థాల చిక్కుముడుల్ని విప్పేదెవరు

ఒదిలొచ్చిన కళ్లలో
కలల కన్నీళ్లే

జీవితం

కొనలేనివి ఎన్నున్నా
ఆమె అడిగింది కొన్ని పూలనే

అవి ఎక్కడుంటాయో
అసలు దొరుకుతాయో లేదో

ఈ క్షణంలో
పూల వాసన గుర్తుకు రావట్లేదు

కాలశిల్పం దగ్గర
లభించేది ఏదీ లేదు

ఇక చివరి చీకటి
అంచులపై ప్రయాణించాలి

ఆతృత లేదు
ఆదుర్దా అంతకన్నా లేదు

పూల అవసరం దేనికి?

ఆనంద భంధనాలకా
దుఃఖ నిర్భంధనాలకా
ఆవేదనల విముక్తికా
కడసారి కన్నీల్లకా

ఎందుకైతేనేం
కొన్ని పూలున్న చోటికి వెళ్ళాలి

ఓడిపోతావా...

ఓడిపో అని జీవితం ఎప్పుడూ చెప్పదు

దినదిన గండమే ప్రతి కృషీ విఫలమైతే

మార్పు కోరే ఎండమావులే అంతటా
అన్నింటా

ఇది విజయం అని మనసు ఎప్పటికీ చెప్పదే

రెక్కల చీకటి లేదు
గాలి కన్నులూ లేవు

తారీఖులు లేని రోజు ఒకటైనా ఉంటే
కనీసం విజయం ఇచ్చే సువాసనైనా అనుభవిస్తా

ఎప్పటి ఓటమైనా
ఆక్టోపస్ కౌగిలిలోనే

ఓడినవారికి
సమాధి లేదు

Thursday, March 04, 2010

విధి వీధి

ద్రోహ స్వప్నాల్లో స్నేహితులు
శత్రువులు బతికే ఉంటారు

దిగులు హస్తాలతో
అక్షరాల హింసే కురూపి

మనసులో చర్మ వ్యాధులు
కీటకాల పాదాల కింద

వృత్త వివక్షలు
నివృత్త విషాదాలు
విశాల విలయాలు
వాయుగర్భ దహనంలో

ప్రారబ్ధ పునరుక్తి సంతోషాలు
ప్రాప్త దుఃఖాలు

వీడ్కోలు చెప్పే విధి వీధి
ఎక్కడుందో కొంచెం చెప్పరూ !

Friday, February 12, 2010

వస్తావా!

అతుకుల ఆకలే, అంటుకట్టే ఆసరా దొరకదు
ఆత్మీయ అంతరిక్షంకేస, ఆనందాలన్నీ
అవహేలనా అహంకారంకింద, అణిగిమణిగి
అనంత అంతరంగానిక, అవధి ఏది
అలంకృత అన్ధత్వంలో, అశ్రువులు ఎవరివి
అంతటా అంతుచిక్కని చల్లటి వెలుతురు
సాగిలపడిన వెచ్చని చీకటి
శరీరాంతంలో చప్పటి చేదు నిశ్శబ్దం
చంపబడుతున్న ద్వేష శాంతి
చతికిలపడిన ఉమ్మనీటి బుడగ
ఇంకుతుండే మరణ స్వప్నం
కన్నీటి పోగుల అంచుల నుంచే ఆహ్వానం
వస్తావా!

Tuesday, February 02, 2010

ఓ ఆఖరి చేపనైనా...

చేపల ఇంటికి
సరిహద్దుల్ని పెట్టాను.

అలుపు లేకుండా
తలుపులులేని మలుపులుతో
సంసారించుకుంటుంటే,

వాటి ఇంటికి చిల్లు పెట్టాను.
నీటి పూతరేకులు కదా
నా ప్రాణాన్ని లుంగలు లుంగలుగా చుట్టిపడేశాయి.

ఈ చేప కళ్ళలోని అక్షరాలు
నా చివరి ఊపిర్ని తూర్పారపెడుతున్నాయి.

ఏ ఒక్క సరిహద్దూ లేనిచోట
ఓ ఆఖరి చేపనైనా వొదిలి పెట్టవూ!

Saturday, January 30, 2010

నీ కోసం

ఏ హృదయాన్నైనా చీల్చి సంభాషిస్తావు
నువ్వే రూపుదిద్దిన విష లాలనతో.

ఏ భ్రమకైనా విశాల స్తన్యానిస్తావు
నువ్వే విమోహించే అపరిశుబ్ర ద్వేషంతో.

ఏ క్రూర నిషా శబ్దానైనా నుసి చేస్తావు
నువ్వే కౌగిలించుకున్న ఆలోచనలతో.

ఏ కాలాన్నైనా తృణీకరిస్తావు
నువ్వే ఆహ్వానించే మరణ కక్షలో.

ఏ రోదనైన మరుగుజ్జౌతుంది
నువ్వే పురుడుపోసిన దుఃఖంతో.

అపుడు,
ఏ నీ మౌనమూ లేదు నాకు.

అప్పుడే,
ఏ నీ స్పర్శా లేదు నాకు.


Tuesday, January 05, 2010

అటు రావాలి

తిరగేసిన నీడల
పాదాల్ని రమ్మని ...

...అంతలో
కల వొంట్లో కలయతిరుగుతుంటే
నక్షత్ర కీటకాలు
నలుదిక్కులూ నిల్చొని
పడవ పువ్వుల్ని ఎత్తుకుపోతుంటే

అద్దం లోపలి చీకటినీ
ఎదురుబొదురు ఎగిరే సమయాల్నీ
మాటలు లేని జ్ఞాపకాల్నీ
ముగింపులేని నా శబ్దాల్నీ
అలల్ని ఆపే సూర్యచంద్రుల్నీ
కొయ్య కళ్ళ కలల్నీ
ఇక రావద్దన్నాను

ఎప్పటికైనా
తిరిగిరాని కన్నీళ్ళతో
నేత్రముద్రలు లేని నిద్రలో ఉండాలి

Sunday, January 03, 2010

మగ దీపం*

ఒక చెట్టు, మధ్యాన్నం తార్రోడ్డుపై సముద్రపు గాలినో, నదిలో కలిసే సముద్రపు నీటి గాలినో వెంటబెట్టుకొని నవ్వుతో కూర్చుంది. ముడతలు లేని కొమ్మలపై వాలని నక్షత్రాలని, సూర్యుణ్ణి నిద్ర పొమ్మంది. ఇంతలో, ఎక్కడికీ చేరలేని గడియారపు సాలిగూడులోన్చి ప్రయాణిస్తుంటే, ఇల్లు ముక్కలైంది. మునుపటి మొక్కలూనూ. కీటకాలూనూ. ఎవరి కుబుసమో తోడుకుంటున్న ఇల్లుకాని ఇల్లిది. దారిలేని చీకటి బిందువులు అభయమివ్వవు. భయపెట్టే అవిభాగ కపట పదాలే ఆత్మీయులు. నిద్ర ఒద్దులే. లిప్ స్టిక్ లిపిలో దాగున్న ప్రేమలు తుడుసుకుంటున్నా, కొన్ని మరకలు అరమరికలు లేకుండా నవ్వుతాయి. కాగి ఎగిరే వయసే, వికృత హస్తాలతో ఆహ్వానిస్తోంది. అందుకునే కలల పాదాలపైన ఉరితాళ్ళు. అంతరించని పగటి ప్రగతి పులివేషాలు. స్మరనార్ధుల సమాధుల్లో ఉండకే, అంత్యక్రియలు లేవు వాటికి. చీలిన కంటిపాపల్లో బొడ్డులేని కన్నీళ్ళు. నర్తించు మూస మనుగడలో అని చెట్టు లోపలి రాత్రి ఒక మధ్యాన్నపు గాలిని ఎగరగొట్టింది.

* పొద్దు.నెట్లో ప్రచురించారు.