కొన్నిసార్లు ...

పరిగెత్తే అద్దం
సుదూరాన్ని చివరిగా చూసే పదాన్ని వెతుకుతుంది

శాంతించని పుష్పాలే
ఎక్కడికక్కడ మౌనభూమికై రాలుతున్నాయి

కట్టుడు నాలుకలు
దిగంతాల జ్ఞానాన్ని చప్పరిస్తున్నాయి

గాలి లోపలి నది
తీరం చేరని భయాన్ని మోస్తోంది

కుంటుతున్న దీపం
పాప పుణ్యాల్ని చెదరకోడుతోంది

దేహమయ్యే వాక్యాల్ని
అంటాం అంతిమ అందాలని

ఆ రాత్రినే
దాచిపెట్టు నేలవంకకీ తెలియకుండా

ఆమె అతడ్నీ
అతడు ఆమెను నీలో చూశారు

స్పర్స ప్రవాహాల శోకమే
ఆఖరి ఆకాశం

తరలివొచ్చే అలలే
ఎటు చూస్తాయో చెప్పవు

కొన్ని రాళ్ళే
మరికొన్ని కళ్ళు