నిస్పృహ

కలలెలా ఉండాలో నిద్రకి తెల్సు. నడవని పడవ నీళ్ళల్లోంచి గాలి అలల్ని నెట్టుకుంటూ, పాలు తాగుతున్న చేపల్ని తప్పించుకుంటూ, చప్పుడు లేకుండా తిరుగుతున్నఅక్షరాల వలని విడుస్తూ, తప్పిపోయే సూర్యస్తనం వెంట బెండు చంద్రుడ్ని ముక్కల ముగ్గులు చేసి విడ్చి పెడ్తే, వాక్యాలు పైకెగురుతుంటే, ముడుచుకొని మడతబడ్తున్న కళ్ళని కాళ్ళతో కడచేర్చే కొయ్యనీళ్లన్నీ తునాతునకలవుతుంటే, వాడిపోయి మీదపడ్తున్న జాజిపూల ఇసుక చెంపల్ని చేరాలని తిరిగొస్తుంటే, కాగితాల గోడలు పుట్టలవుతుంటే, అందులోంచి లుంగీ విప్పుతున్న చీకటి మొలతాడు మూల్గుతుంటే, ఎపుడో, ఇక్కడెక్కడ్నో, ఉన్నాననో, మారిపోయాననో, దుప్పటి ఎముకలు దొ(కొ?)రుకుతుంటే, అప్పటికీ మొదలవ్వని కన్నీళ్ళని పట్టుకుంటుంటే, నేల జిలేబి గుండీల్నిప్పుతూ, హుక్సుల్లేని చేతుల్తో మోహమోసాన్నో, చిగురు చివర చుట్టుకున్న వాసనో, తొడల బతుకో, నెనోదిలొచ్చిన ఇళ్లో, తడబడే చినుకుల్లో పనస మొగ్గల బలం లేనపుడు, ఎంతో దగ్గరి కాంతిలో చూసేది చూస్తుంటే, పిలుపొకటి, ముఖమై మాట్లాడుతుంది మరమరాలు నములుతున్నట్టు, వెనక్కి తూలిన నవ్వుల్తో, బధిర వయసు శరీర వికృతిలో, ఏ కరుణ జిహ్వ అంటులోంచో వటపత్ర స్వప్నాలు, ఇవి నీ చేతుల్తోనే విప్పదీసే వాక్యాలు, వ్యావృత అశ్రువులు, రెప్పపాటులో తరిగిపోయే చీకటి చిందులు, మరునిమిషంలో మాయమయ్యే అపవిత్ర తిరస్కృతి, అడుగుతీసి అడుగేస్తున్న ప్రతి ఆలోచనా బందీయే, ఎందుకో హత్తుకున్న నిద్రలన్నీ ఎవరివి, హరించిన స్వప్న జగత్తు ఎక్కడిది, హడావిడి సోన హాళాహలి ఎంతసేపు, ఎవరికీ తారీఖులు లేనపుడు, గుర్తులేనపుడు, ఛాతీపై సర్పాలు తిరుగుతుంటే, ఎదలోని కప్పలు బైటికొస్తుంటే, విగ్రహాల్లోంచి విపత్తులు రాళ్ళవుతుంటే, అందవిహీన శిల్పాలు వర్ణాలవుతుంటే, మంటల్ని కడుగుతున్నారు మొండెంలేని అక్షరాల రక్త దాహంతో, దిసమొలతో వాక్యాల్ని తడుపుతున్న లజ్జతో, ఖండిత మనో అంగాల కలవరింతల్తో, ఇంద్రజాలమో, ఇంద్రియజాలమో, ఇంగిత ద్రోహమో, బొజ్జోపెట్టు, భోజానాలు పెట్టు, భక్తి పెట్టు, పాటలు పెట్టు, వెన్నెముకల కులకలల్ని చీల్చిపెట్టు, ప్రజాప్రసాదాల్తో నర్తించు, అడ్డు వస్తున్నచెవుల్లో జోలపాడు, నాటకీకరించు, నాలుకల కలలకి పిండ ఆందోళనలు కల్పించు, సౌఖ్యమైన జ్ఞాపకాల్ని ఇవ్వు, ఇవ్వొచ్చు మోజు తీరని రక్తాన్ని, రక్తాన్ని తాగొచ్చు, కలల్ని తినొచ్చు, రా, లేకపోతే తప్పిపోదాం, కల తల కపోల అపోహలో...