Wednesday, June 16, 2010
కల తలుపులు
Sunday, June 13, 2010
నేత్ర సమాధి
“వెనుతిరిగిపోయే
ఆకాశపు నీడలే,
ఈ చిల్లులుపడ్డ అక్షరాలు.
దారి తప్పిన
మాటల నీళ్ళే,
ఈ ఆవిరవ్వని శబ్ద వివర్ణాలు.
ఎట్నుంచైనా
ప్రయాణించే మౌనప్పొరల్లోని
గాలిని కాస్తంతైనా వొదులు చేస్తే,
ఈ ఆకృతిలోకి రాని
వాక్యాన్ని చూడ్డానికి వెళ్దాం”
అని రాసుంది వస్తూ పోతూ ఉండే
నిద్ర కనుపాపపైన
Saturday, June 12, 2010
నాలుకల వాసన
Friday, June 11, 2010
పసి ఆహ్వానం
ఒక పుష్కరం మన మధ్య
ప్రవహిస్తుంటుంది కొండకోనల్లోంచి తప్పిపోయొచ్చిన జంతువై
సముద్రాన్ని మింగే దాహంతో
పసిపిల్లాడినై నక్షత్రాల్ని హత్తుకున్నాను
ఈ క్షణాన రాలిపోయే కన్నీళ్ళల్లో
అక్షరాల మౌనం
అంతర్ధానమయ్యే అద్దంలో అడ్డుగోడవుతోంది
వొంటరై, తప్పించుకోని నిశ్శబ్దాలు కలవరపర్చవు
దట్టమైన దిగులు దిగి, మనసు దూదిని కాల్చుతోంది
అక్కడ్నుంచి వొదిలిరాలేని నీడల ఆచూకీ చెప్పరెవరూ
దుమ్ముపట్టిన సోమరి పదాల యాత్రలో
తప్పిపోవాలి
సన్నిహితంగా చేరాల్సిన ప్రదేశమేదీలేదిక్కడ
అస్పష్ట సంతోషం గాలిపటమై ఎగరదు
చనిపోయే రంగుల్లో కొత్త కాంతుల్నినింపే
ఒక విశ్రాంతి మెరుపు లేదెక్కడా
ఇంకెంతసేపైనా మాట్లాడే కొయ్య బొమ్మల్ని
కాల్చినా కాలవు
కప్పెట్టినా దాగవు
జ్ఞాపకాలు వొదిలిన పాదముద్రల్ని
వెంబడించే అక్షరాలు లేవెక్కడా
అశ్రు యోని
కన్నీళ్లే స్నేహితులౌతారు
నది నిశ్శబ్దంలో
ప్రేమించిన వెలుతురులో
పెదవుల్లేని చీకటి
ఒడ్డే లేదు
మౌనంలో
దగ్గరలో లేమో, ఉంటామో
చిగురించే సీతాకోకచిలుకలో
కలల ఎముకలు
తిరిగిరాలేని పదంలో
ఒక ఒక అక్షరం
ఏ నీడలోనూ ఉండదు
వాక్యం కిందున్న వాక్యం
Thursday, June 10, 2010
తొలవకు
వానపాములు
ఎవరిక్కడ కన్నీళ్ళల్లో సూర్యుడ్ని
మౌనంగా చప్పరిస్తోంది
తలాకొంత మరణించే ముందు
ఈ భూమిని వెతుక్కునే చేతులెక్కడ
తలదించుకోవాలో
తల తెగాలో
ఈ పేగుపైన ఆలాయాల్ని
రేపటి చీకటితో నిర్మించుకోవాలా
ఇప్పటికే సగం గాలి బూడిదైంది
సగమే ఆక్రమించుకున్న వాక్యం రక్తమోడుతోంది
ప్రతి పదానికీ పుట్టుమచ్చలే
చెరిపేసుకొని వొచ్చేసావా!
Wednesday, June 09, 2010
నహి...నహి
సాక్ష్యం చెప్పమని చెట్టుని అడక్కండి
ఇక్కడెవరో ప్రయాణించి, వారి ఆనందాల్ని మరిచారు
సాక్ష్యం చెప్పమని నేలని ప్రాధేయపడకండి
ఇక్కడెవరో మతి చలించి, వారి కన్నీళ్ళని మిగిల్చారు
సాక్ష్యం చెప్పమని దుఃఖాన్ని నిలదీయకండి
ఇక్కడెవరో స్థలకాలాల్ని నిర్భందించారు
విముక్తికోసం కొత్త ప్రశ్నల్ని నాటకండి
ఇక్కడెక్కడో
చిట్లిన వాక్యం చివర్న
అక్షరం ఎక్కడైనా ఎపుడైనా ప్రారంభమౌతుందా?
అదృష్టం
పూలలోని సోమరి పువ్వొకటి
సముద్రస్నానానికి సిద్ధమైంది
అలలన్నీ
రమ్ కమ్ అంటున్నా
కాలిరేకును కూడ కదపలేదు పువ్వు
తీరానికి కోపమొచ్చి
పూలనేలను నీళ్ల లోపలికి తోసింది
సముద్రం సిగ్గుపడ్తోంది అలల్తో
పువ్వుతో లేచిపోయింది
ఉప్పాడ చీకటి
ఆమెకంటుకున్న
కంటున్న
ప్రతి చప్పటి కలవరింత కంట్లోంచి
జారొచ్చాను
జొరబడ్డాను
పెదవి కాళ్ళతో తను తంతూ తాకిన
శ్వాసలన్నీ బొడ్డులోనే పిట్టలై
ఎగిరెగిరి పడ్డాను
అలమటించాను
చీరల చీకటి
కన్నీళ్ల కుచ్చిళ్లు
మందడిలేని ఏకాకి
జరపకు స్వప్ననక్షత్రాల్ని
రేపో మాపో
ఓ గాజు చంద్రుడ్ని ఆమెకివ్వాలి
నా అతను!
అతన్లా కూర్చోటానికి, కదల్టానికి
కావాల్సిన కాళ్లే, కలవాల్సిన వాళ్లే
లేకుండా ఉండాలి
మృత్యువు దుఃఖించేపుడు
తన అరికాళ్ళల్లోని
నక్షత్రాలు నీ వరకు వస్తాయి
నిద్రమీద తేలాడే చేప రెక్కల్లోని
రంగులన్నీ నిన్నంటుకుంటాయి
అతన్లా చూడ్డానికి
మరపునిచ్చే జ్ఞాపకాలు దగ్గరగా ఉండాలి
అద్దం
ఎంతో ఇష్టం
ఎంతో దుఃఖం
ఆగిపోతాను నీ అక్షరాల మధ్య
గాలిలో తేలిపోతాను గుడ్డిగాలినై
ఎప్పట్నుంచో నీ శరీరం మీద
నా శరీరాన్ని తాకాలాని చూసాను
దక్కట్లేదు
మనిద్దరి మధ్య మాటలే లేవు
ఈ అంధకారాన్ని వొదిలిపెట్టే
పదాలు ఎక్కడున్నాయి?
ఓ క్షణంలో
ఒక నిశ్శబ్దనేత్రంతో చూస్తాను
నన్ను అందుకోవూ!
కొరుకు
పరిపూర్ణ వ్యసనం
మొండి కళ్లతో చూడటమే
అర్థమవుతుండే పతనం
మీరెప్పుడైనా మతితప్పిన
అంధుల్ని చూసారా!
శవాలయ్యే నేత్రాల్ని
ఎవరు మోయగలరు!
ప్రార్థనే ఆలస్యం
ఈ నేలమీద
శుభ్రమైన పిరికివాళ్ల స్పష్టతంతా
శ్వేతన్యాయానికి వ్యాయామం చేయించటమే
నీ నోటితో నీ కళ్ళని కొరుక్కోవూ!
Monday, June 07, 2010
వాన
ఎన్నో రాత్రుల్ని సేకరించాను
ఏ ఒక్కటీ నా వద్ద నిలవలేదు
ఎన్నో నక్షత్రాలు, గ్రహాలూ నిద్రపోయాయి
నా చిన్ని కంటిచూపుకి నిద్రలేదు
ఎన్నో పూలు, చినుకులు స్నేహితులయ్యాయి
నా ఒంటరితనమే నన్ను శత్రువుగా చూస్తోంది
ఎన్నో తియ్యటి ఋతువులు
ఈ పిసినారి వానే ఊరించి వెళ్తోంది
భూమి పురివిప్పి ఆడుతుంటే
ఆకాశం మెరుపుల జాజుల్తో కొప్పు చుట్టుకుంటోంది
నిశ్శబ్దంగా ఒక్కొక్క వర్షపుబొట్టు మాట్లాడుకుంటున్నాయి
నా చెవిలో మేఘాలు ఉంటే వాటి రహస్యాల్ని తెల్సుకునేవాడ్ని
నల్లటి పట్టుమబ్బుల్లో
నల్లటి ముత్యం, చంద్రుడు
నా పెదవులకి నిద్రపట్టదు
నన్ను నిద్రపోనియ్యవు
అవి వర్షంతో కల్సి పాడుతున్నాయి
అరటిపూలు, కొబ్బరిపూలు, చెరుకుపూలు,
జామపూలు, వక్కచెట్టుపూలు, సంపెంగలు
నా కలల్లో విచ్చుకుంటున్నాయి
నేనే, నేరస్థుడిలా
నా కళ్ళకి దూరంగా ఎందుకున్నానో
అల్లరి చేయకండి
Friday, June 04, 2010
ఏమంటావు, అతనూ...
పెచ్చులు పెచ్చులు
హెచ్చుల్లో
నా కాయంపై, నా శూన్యంపై, నా బతుకుపై, నా సమాధిలోని అశ్రువులపై ఏ వాక్యమూ లేదు.
అతనే, తనే అయి, అక్షరాకాశాన్ని కిందికి పిలుస్తున్నాడు. వొంగే లొంగే వయసు లేదుకాని, వయస్సొంగిన మృత్యుహృదయం అతని సామీప్యాన్ని ఆశిస్తోంది, ఏమంటావు, అతనూ...
Wednesday, May 26, 2010
నిశ్శబ్దాయువులోకి
Monday, May 10, 2010
చీమ పాదాలు నిద్రించే సూర్యాస్తమయాల్లో
Friday, May 07, 2010
అహరహం
ఎల్లప్పుడూ ఉండునా
ఎర్రటి దూరం మసగ్గా
గళంలోని వర్ణాలు
హృదయంలోనివా
తెల్లటి అరుపు ఎండమావై
రహస్య మనసు
ఉండేదెక్కడ
నల్లటి గర్వం కన్నీళ్ళపై
ఒదిలిపెట్టిన రాత్రులన్నీ
చేరిన స్థలమేది
జామరంగు ప్రేమ అద్దంలో
నువ్వూ నేనూ
విడిపోయేదెప్పుడు
ఈతకాయరంగు కాలం మనలో
Saturday, May 01, 2010
కాలం, వెలగని దీపం
Wednesday, April 28, 2010
ఓ లేత వలయం
విస్తరించే వైరాగ్య శాంతి శోక ఛాయే, అపరచితం
మేలు లేదు ఎన్ని పదాలతో, మైత్రించినా
శంకించే స్నేహం మరో రూపంలో, రహస్యమే
విధి అనురాగ ధన్యతే, వేదన
దృశ్య భావన ఫలాల నృత్యం, ఓ లేత వలయం
ఒకానొక అవస్థ, వినోదం
సంభాషించే నేత్ర పరిచయం, అదృశ్యం
మంత్రించే మిత్రుత్వం, మౌనమే
ఇదో వింత విలాప మైకం, నువ్వే లేకపోతే
స్వర్గం పృథ్విపై ఉన్నా సుఖం, లేదు
దేహాతీతంగా కొన్ని ఋతువులు, మృగ్యం
ఇప్పటి బంధనాలు నాకు బహు, దూరం
Tuesday, April 27, 2010
నిస్పృహ
కలలెలా ఉండాలో నిద్రకి తెల్సు. నడవని పడవ నీళ్ళల్లోంచి గాలి అలల్ని నెట్టుకుంటూ, పాలు తాగుతున్న చేపల్ని తప్పించుకుంటూ, చప్పుడు లేకుండా తిరుగుతున్నఅక్షరాల వలని విడుస్తూ, తప్పిపోయే సూర్యస్తనం వెంట బెండు చంద్రుడ్ని ముక్కల ముగ్గులు చేసి విడ్చి పెడ్తే, వాక్యాలు పైకెగురుతుంటే, ముడుచుకొని మడతబడ్తున్న కళ్ళని కాళ్ళతో కడచేర్చే కొయ్యనీళ్లన్నీ తునాతునకలవుతుంటే, వాడిపోయి మీదపడ్తున్న జాజిపూల ఇసుక చెంపల్ని చేరాలని తిరిగొస్తుంటే, కాగితాల గోడలు పుట్టలవుతుంటే, అందులోంచి లుంగీ విప్పుతున్న చీకటి మొలతాడు మూల్గుతుంటే, ఎపుడో, ఇక్కడెక్కడ్నో, ఉన్నాననో, మారిపోయాననో, దుప్పటి ఎముకలు దొ(కొ?)రుకుతుంటే, అప్పటికీ మొదలవ్వని కన్నీళ్ళని పట్టుకుంటుంటే, నేల జిలేబి గుండీల్నిప్పుతూ, హుక్సుల్లేని చేతుల్తో మోహమోసాన్నో, చిగురు చివర చుట్టుకున్న వాసనో, తొడల బతుకో, నెనోదిలొచ్చిన ఇళ్లో, తడబడే చినుకుల్లో పనస మొగ్గల బలం లేనపుడు, ఎంతో దగ్గరి కాంతిలో చూసేది చూస్తుంటే, పిలుపొకటి, ముఖమై మాట్లాడుతుంది మరమరాలు నములుతున్నట్టు, వెనక్కి తూలిన నవ్వుల్తో, బధిర వయసు శరీర వికృతిలో, ఏ కరుణ జిహ్వ అంటులోంచో వటపత్ర స్వప్నాలు, ఇవి నీ చేతుల్తోనే విప్పదీసే వాక్యాలు, వ్యావృత అశ్రువులు, రెప్పపాటులో తరిగిపోయే చీకటి చిందులు, మరునిమిషంలో మాయమయ్యే అపవిత్ర తిరస్కృతి, అడుగుతీసి అడుగేస్తున్న ప్రతి ఆలోచనా బందీయే, ఎందుకో హత్తుకున్న నిద్రలన్నీ ఎవరివి, హరించిన స్వప్న జగత్తు ఎక్కడిది, హడావిడి సోన హాళాహలి ఎంతసేపు, ఎవరికీ తారీఖులు లేనపుడు, గుర్తులేనపుడు, ఛాతీపై సర్పాలు తిరుగుతుంటే, ఎదలోని కప్పలు బైటికొస్తుంటే, విగ్రహాల్లోంచి విపత్తులు రాళ్ళవుతుంటే, అందవిహీన శిల్పాలు వర్ణాలవుతుంటే, మంటల్ని కడుగుతున్నారు మొండెంలేని అక్షరాల రక్త దాహంతో, దిసమొలతో వాక్యాల్ని తడుపుతున్న లజ్జతో, ఖండిత మనో అంగాల కలవరింతల్తో, ఇంద్రజాలమో, ఇంద్రియజాలమో, ఇంగిత ద్రోహమో, బొజ్జోపెట్టు, భోజానాలు పెట్టు, భక్తి పెట్టు, పాటలు పెట్టు, వెన్నెముకల కులకలల్ని చీల్చిపెట్టు, ప్రజాప్రసాదాల్తో నర్తించు, అడ్డు వస్తున్నచెవుల్లో జోలపాడు, నాటకీకరించు, నాలుకల కలలకి పిండ ఆందోళనలు కల్పించు, సౌఖ్యమైన జ్ఞాపకాల్ని ఇవ్వు, ఇవ్వొచ్చు మోజు తీరని రక్తాన్ని, రక్తాన్ని తాగొచ్చు, కలల్ని తినొచ్చు, రా, లేకపోతే తప్పిపోదాం, కల తల కపోల అపోహలో...