ఏమంటావు, అతనూ...

అతనే, తన తనువులేకుండా తీరిగ్గా చదివే పుస్తకాల వాక్యాలకై, నేత్రజ్ఞాన జన్మకై ఎదురుచూసేలోపు, చేతిలో వుండుండిన ఓ చెత్త పుస్తకంలోని పదాలు ఇలా అన్నాయని రాసుంటాయి: అసంకల్పిత ప్రయాణంలో అంబరం యోచనై, దృశ్య దహన దాహజ్ఞాపకమై, మాట్లాడని వృక్షమై, మాట్లాడే ఎడారై, ఎటూ మసల్లేని మరుపు చూపై, అనుకోని హృదయ సంబరమై, వికటించిన విరక్తి వాకిటముందు అన్ని తలపులూ చులకనై, దేహానికి ఏ మరపూ ఏమారపు కానిదై, కాలిపోయి ఖాళీచేసిన బొగ్గుమనసు నుసి నుసి మసై, ఒకప్పట్టి కన్నీళ్ల కళ్ళు వ్యర్థమై, జీవితం పూడుకుపోయే కాలమై, పేరుకుపోయిన ప్రస్తుతాన్ని ఏ ఒక్కసారైనా విసిరేయాలి.

పెచ్చులు పెచ్చులు
హెచ్చుల్లో

నా కాయంపై, నా శూన్యంపై, నా బతుకుపై, నా సమాధిలోని అశ్రువులపై ఏ వాక్యమూ లేదు.

అతనే, తనే అయి, అక్షరాకాశాన్ని కిందికి పిలుస్తున్నాడు. వొంగే లొంగే వయసు లేదుకాని, వయస్సొంగిన మృత్యుహృదయం అతని సామీప్యాన్ని ఆశిస్తోంది, ఏమంటావు, అతనూ...