బంధిస్తున్న అక్షరం

ప్రతి చూపు నిశ్శబ్దంలో అంతమౌతుంది
అదొక స్పర్శ

ఇపుడెగిరొచ్చే సమయం
ఇంకెక్కడో ఉండదా

నిరీక్షణ దారితప్పినపుడు
కళ్ళల్లోని అలలన్నీ ఎవరి వద్ద ఆగుతాయి

వాక్యాన్ని బంధిస్తున్న అక్షరం
ఎక్కడ్నుంచి ఆవిర్భవించింది

జ్ఞాపకాల్లోని పదాలన్నీ ఎన్నటికీ దొరకవు
ఒక్క ప్రశాంత దుఃఖం ఏ నిద్రలో ఉంది

మనమెవరమూ ఉండని భాషలోంచి
నీతో నేనెట్లా మాట్లాడాలి

ఈ అక్షరాల మధ్య
మనం పలకరించుకోగలమా

మళ్ళీ అర్థమవ్వవు
తిరిగెళ్ళే కలకి నీ కళ్ళు

నీ చేతుల్లో పెరిగిన
నా దుఃఖాన్ని నాకివ్వవూ

మరుపే మన మధ్య
చూడటానికొస్తుంది పదమై

మళ్ళీ ఎగరాలనే
నిశ్శబ్దం ఓ వేయి రాత్రుల్నుంచి రెక్కల్ని కుట్టుకుంటోంది