పూలలోని సోమరి పువ్వొకటి
సముద్రస్నానానికి సిద్ధమైంది
అలలన్నీ
రమ్ కమ్ అంటున్నా
కాలిరేకును కూడ కదపలేదు పువ్వు
తీరానికి కోపమొచ్చి
పూలనేలను నీళ్ల లోపలికి తోసింది
సముద్రం సిగ్గుపడ్తోంది అలల్తో
పువ్వుతో లేచిపోయింది
పూలలోని సోమరి పువ్వొకటి
సముద్రస్నానానికి సిద్ధమైంది
అలలన్నీ
రమ్ కమ్ అంటున్నా
కాలిరేకును కూడ కదపలేదు పువ్వు
తీరానికి కోపమొచ్చి
పూలనేలను నీళ్ల లోపలికి తోసింది
సముద్రం సిగ్గుపడ్తోంది అలల్తో
ఆమెకంటుకున్న
కంటున్న
ప్రతి చప్పటి కలవరింత కంట్లోంచి
జారొచ్చాను
జొరబడ్డాను
పెదవి కాళ్ళతో తను తంతూ తాకిన
శ్వాసలన్నీ బొడ్డులోనే పిట్టలై
ఎగిరెగిరి పడ్డాను
అలమటించాను
చీరల చీకటి
కన్నీళ్ల కుచ్చిళ్లు
మందడిలేని ఏకాకి
జరపకు స్వప్ననక్షత్రాల్ని
రేపో మాపో
ఓ గాజు చంద్రుడ్ని ఆమెకివ్వాలి
అతన్లా కూర్చోటానికి, కదల్టానికి
కావాల్సిన కాళ్లే, కలవాల్సిన వాళ్లే
లేకుండా ఉండాలి
మృత్యువు దుఃఖించేపుడు
తన అరికాళ్ళల్లోని
నక్షత్రాలు నీ వరకు వస్తాయి
నిద్రమీద తేలాడే చేప రెక్కల్లోని
రంగులన్నీ నిన్నంటుకుంటాయి
అతన్లా చూడ్డానికి
మరపునిచ్చే జ్ఞాపకాలు దగ్గరగా ఉండాలి
ఎన్నో రాత్రుల్ని సేకరించాను
ఏ ఒక్కటీ నా వద్ద నిలవలేదు
ఎన్నో నక్షత్రాలు, గ్రహాలూ నిద్రపోయాయి
నా చిన్ని కంటిచూపుకి నిద్రలేదు
ఎన్నో పూలు, చినుకులు స్నేహితులయ్యాయి
నా ఒంటరితనమే నన్ను శత్రువుగా చూస్తోంది
ఎన్నో తియ్యటి ఋతువులు
ఈ పిసినారి వానే ఊరించి వెళ్తోంది
భూమి పురివిప్పి ఆడుతుంటే
ఆకాశం మెరుపుల జాజుల్తో కొప్పు చుట్టుకుంటోంది
నిశ్శబ్దంగా ఒక్కొక్క వర్షపుబొట్టు మాట్లాడుకుంటున్నాయి
నా చెవిలో మేఘాలు ఉంటే వాటి రహస్యాల్ని తెల్సుకునేవాడ్ని
నల్లటి పట్టుమబ్బుల్లో
నల్లటి ముత్యం, చంద్రుడు
నా పెదవులకి నిద్రపట్టదు
నన్ను నిద్రపోనియ్యవు
అవి వర్షంతో కల్సి పాడుతున్నాయి
అరటిపూలు, కొబ్బరిపూలు, చెరుకుపూలు,
జామపూలు, వక్కచెట్టుపూలు, సంపెంగలు
నా కలల్లో విచ్చుకుంటున్నాయి
నేనే, నేరస్థుడిలా
నా కళ్ళకి దూరంగా ఎందుకున్నానో
కలలెలా ఉండాలో నిద్రకి తెల్సు. నడవని పడవ నీళ్ళల్లోంచి గాలి అలల్ని నెట్టుకుంటూ, పాలు తాగుతున్న చేపల్ని తప్పించుకుంటూ, చప్పుడు లేకుండా తిరుగుతున్నఅక్షరాల వలని విడుస్తూ, తప్పిపోయే సూర్యస్తనం వెంట బెండు చంద్రుడ్ని ముక్కల ముగ్గులు చేసి విడ్చి పెడ్తే, వాక్యాలు పైకెగురుతుంటే, ముడుచుకొని మడతబడ్తున్న కళ్ళని కాళ్ళతో కడచేర్చే కొయ్యనీళ్లన్నీ తునాతునకలవుతుంటే, వాడిపోయి మీదపడ్తున్న జాజిపూల ఇసుక చెంపల్ని చేరాలని తిరిగొస్తుంటే, కాగితాల గోడలు పుట్టలవుతుంటే, అందులోంచి లుంగీ విప్పుతున్న చీకటి మొలతాడు మూల్గుతుంటే, ఎపుడో, ఇక్కడెక్కడ్నో, ఉన్నాననో, మారిపోయాననో, దుప్పటి ఎముకలు దొ(కొ?)రుకుతుంటే, అప్పటికీ మొదలవ్వని కన్నీళ్ళని పట్టుకుంటుంటే, నేల జిలేబి గుండీల్నిప్పుతూ, హుక్సుల్లేని చేతుల్తో మోహమోసాన్నో, చిగురు చివర చుట్టుకున్న వాసనో, తొడల బతుకో, నెనోదిలొచ్చిన ఇళ్లో, తడబడే చినుకుల్లో పనస మొగ్గల బలం లేనపుడు, ఎంతో దగ్గరి కాంతిలో చూసేది చూస్తుంటే, పిలుపొకటి, ముఖమై మాట్లాడుతుంది మరమరాలు నములుతున్నట్టు, వెనక్కి తూలిన నవ్వుల్తో, బధిర వయసు శరీర వికృతిలో, ఏ కరుణ జిహ్వ అంటులోంచో వటపత్ర స్వప్నాలు, ఇవి నీ చేతుల్తోనే విప్పదీసే వాక్యాలు, వ్యావృత అశ్రువులు, రెప్పపాటులో తరిగిపోయే చీకటి చిందులు, మరునిమిషంలో మాయమయ్యే అపవిత్ర తిరస్కృతి, అడుగుతీసి అడుగేస్తున్న ప్రతి ఆలోచనా బందీయే, ఎందుకో హత్తుకున్న నిద్రలన్నీ ఎవరివి, హరించిన స్వప్న జగత్తు ఎక్కడిది, హడావిడి సోన హాళాహలి ఎంతసేపు, ఎవరికీ తారీఖులు లేనపుడు, గుర్తులేనపుడు, ఛాతీపై సర్పాలు తిరుగుతుంటే, ఎదలోని కప్పలు బైటికొస్తుంటే, విగ్రహాల్లోంచి విపత్తులు రాళ్ళవుతుంటే, అందవిహీన శిల్పాలు వర్ణాలవుతుంటే, మంటల్ని కడుగుతున్నారు మొండెంలేని అక్షరాల రక్త దాహంతో, దిసమొలతో వాక్యాల్ని తడుపుతున్న లజ్జతో, ఖండిత మనో అంగాల కలవరింతల్తో, ఇంద్రజాలమో, ఇంద్రియజాలమో, ఇంగిత ద్రోహమో, బొజ్జోపెట్టు, భోజానాలు పెట్టు, భక్తి పెట్టు, పాటలు పెట్టు, వెన్నెముకల కులకలల్ని చీల్చిపెట్టు, ప్రజాప్రసాదాల్తో నర్తించు, అడ్డు వస్తున్నచెవుల్లో జోలపాడు, నాటకీకరించు, నాలుకల కలలకి పిండ ఆందోళనలు కల్పించు, సౌఖ్యమైన జ్ఞాపకాల్ని ఇవ్వు, ఇవ్వొచ్చు మోజు తీరని రక్తాన్ని, రక్తాన్ని తాగొచ్చు, కలల్ని తినొచ్చు, రా, లేకపోతే తప్పిపోదాం, కల తల కపోల అపోహలో...
బాధాంగాలన్నీ దొరకట్లేదు
కోసి తీద్దామంటే
ఏది బాధించని
అంగాంగమో తెలియట్లేదు
పాడుబడ్డ పదాల పేద గూటిలో
పెంచుకున్న వాక్య పక్షి ఎగరదు
దిగంతాల దుఃఖమేదీ అందదు
నా రంగుల సాలీడు
వలకి నేనే బందీ
ఇక్కడ చంద్రుడి నీడ పడదు
సంచరించే మాటల పేగులపై సూర్యోదయము కాదు
సర్పస్నేహమే ఎక్కడైనా
అంతరిస్తున్న అంతర్లోక అక్షరాలు
కొవ్వెక్కి బాధపడే బాద్ బోధ నాకొద్దు
మనకొద్దు బాధపెట్టే బోద కన్నీళ్లు
ఎపుడు వినగలను నరుకుతున్న
కలల కంచె చప్పుళ్ళని
ఎన్నో తుమ్మ చెట్లు కళ్ళల్లో
చీకటి గాలిఎదురు పడుతోంది
మీ లోకపు నిద్రలో ఇక తిరగను
అనంత బాహ్యార్థ స్థిమిత సంజ్ఞల్లో
కలిసిపోయిన వేగుచుక్కలు
మెరిసే కొంగ రెక్కల్లో వ్యామోహార్తికి
నీలి గుర్రాల చప్పుల్లో
జారిన చినుకుల్లో వాన
అనేకానేక మూర్త భంగిమల్లో పేర్చుకున్న
గాలి కలలు తెగిపడుతున్నాయి
ఆధోజగత్తులో
కామోప్రేత స్ఖలనాలింగానాల చిట్ పట్ లు
చల్లగా కోస్తున్నాయి
రాల్తున్న శిరోజాల్లో అంటిన బంక ఇసుకని
తోసుకుంటూ అక్షరాలు
చనిపోయిన అస్తిత్వ ఎముకల్లో గూడుకట్టుకున్న
ఆలోచనలు ఇంకా వదలడం లేదు కళేబరాన్ని
బయటకొచ్చిన చూపు విసిగిపోయింది
దేహంతో
ఉండగా మారిపోతున్న ముఖంలో అద్దం
కపాలంగా కన్పడి కన్తడిలో ఎండి
పేడులా కూరుకుపోయింది భూమిలో
ఏక నేత్ర దృశ్యాల్లో అంతరంగ శబ్ద ప్రపంచం
రాగంలా విన్పడుతోంది గిటార్ నీడలో
క్షణాలు కరిగి అభౌతిక సెగలో కాలి
వ్రణ వ్రణాలుగా గడ్డకట్టి
వరసగా నీళ్ళల్లో ఈదిన ఆల్చిప్పలు
భయం భయంగా భూగర్భంలో నృత్యం చేసి
మసక మసక లేత చేప రెక్కలు
నిశ్శబ్ద భూమ్యాకాశ మధ్యలో సాగుతూ వేలాడి
పీచు పీచుగా నాచులో జాగ్రత్తగా
నడుస్తో హృదయావేశం
విసిరేసిన వక్షోజాలు జారుడుబల్లలో
ఆగిపోయి కలలు కంటున్నాయి
వ్యవహార నియంత్రణా జాగరణలో
మూర్తీభవించిన చీకటిలా శోక
శకలాలు పడ్తున్నాయి స్వప్నంలో
నోర్విరిచిన ఖాళీలో వానపాము ఆటలో
దిగబడిన బాటలో కూర్చున్న మాటలు
రంధ్రంధ్రానికీ మధ్య వెడల్పుగా నీడలు