Wednesday, June 09, 2010
నహి...నహి
సాక్ష్యం చెప్పమని చెట్టుని అడక్కండి
ఇక్కడెవరో ప్రయాణించి, వారి ఆనందాల్ని మరిచారు
సాక్ష్యం చెప్పమని నేలని ప్రాధేయపడకండి
ఇక్కడెవరో మతి చలించి, వారి కన్నీళ్ళని మిగిల్చారు
సాక్ష్యం చెప్పమని దుఃఖాన్ని నిలదీయకండి
ఇక్కడెవరో స్థలకాలాల్ని నిర్భందించారు
విముక్తికోసం కొత్త ప్రశ్నల్ని నాటకండి
ఇక్కడెక్కడో
చిట్లిన వాక్యం చివర్న
అక్షరం ఎక్కడైనా ఎపుడైనా ప్రారంభమౌతుందా?
అదృష్టం
పూలలోని సోమరి పువ్వొకటి
సముద్రస్నానానికి సిద్ధమైంది
అలలన్నీ
రమ్ కమ్ అంటున్నా
కాలిరేకును కూడ కదపలేదు పువ్వు
తీరానికి కోపమొచ్చి
పూలనేలను నీళ్ల లోపలికి తోసింది
సముద్రం సిగ్గుపడ్తోంది అలల్తో
పువ్వుతో లేచిపోయింది
ఉప్పాడ చీకటి
ఆమెకంటుకున్న
కంటున్న
ప్రతి చప్పటి కలవరింత కంట్లోంచి
జారొచ్చాను
జొరబడ్డాను
పెదవి కాళ్ళతో తను తంతూ తాకిన
శ్వాసలన్నీ బొడ్డులోనే పిట్టలై
ఎగిరెగిరి పడ్డాను
అలమటించాను
చీరల చీకటి
కన్నీళ్ల కుచ్చిళ్లు
మందడిలేని ఏకాకి
జరపకు స్వప్ననక్షత్రాల్ని
రేపో మాపో
ఓ గాజు చంద్రుడ్ని ఆమెకివ్వాలి
నా అతను!
అతన్లా కూర్చోటానికి, కదల్టానికి
కావాల్సిన కాళ్లే, కలవాల్సిన వాళ్లే
లేకుండా ఉండాలి
మృత్యువు దుఃఖించేపుడు
తన అరికాళ్ళల్లోని
నక్షత్రాలు నీ వరకు వస్తాయి
నిద్రమీద తేలాడే చేప రెక్కల్లోని
రంగులన్నీ నిన్నంటుకుంటాయి
అతన్లా చూడ్డానికి
మరపునిచ్చే జ్ఞాపకాలు దగ్గరగా ఉండాలి
అద్దం
ఎంతో ఇష్టం
ఎంతో దుఃఖం
ఆగిపోతాను నీ అక్షరాల మధ్య
గాలిలో తేలిపోతాను గుడ్డిగాలినై
ఎప్పట్నుంచో నీ శరీరం మీద
నా శరీరాన్ని తాకాలాని చూసాను
దక్కట్లేదు
మనిద్దరి మధ్య మాటలే లేవు
ఈ అంధకారాన్ని వొదిలిపెట్టే
పదాలు ఎక్కడున్నాయి?
ఓ క్షణంలో
ఒక నిశ్శబ్దనేత్రంతో చూస్తాను
నన్ను అందుకోవూ!
కొరుకు
పరిపూర్ణ వ్యసనం
మొండి కళ్లతో చూడటమే
అర్థమవుతుండే పతనం
మీరెప్పుడైనా మతితప్పిన
అంధుల్ని చూసారా!
శవాలయ్యే నేత్రాల్ని
ఎవరు మోయగలరు!
ప్రార్థనే ఆలస్యం
ఈ నేలమీద
శుభ్రమైన పిరికివాళ్ల స్పష్టతంతా
శ్వేతన్యాయానికి వ్యాయామం చేయించటమే
నీ నోటితో నీ కళ్ళని కొరుక్కోవూ!
Monday, June 07, 2010
వాన
ఎన్నో రాత్రుల్ని సేకరించాను
ఏ ఒక్కటీ నా వద్ద నిలవలేదు
ఎన్నో నక్షత్రాలు, గ్రహాలూ నిద్రపోయాయి
నా చిన్ని కంటిచూపుకి నిద్రలేదు
ఎన్నో పూలు, చినుకులు స్నేహితులయ్యాయి
నా ఒంటరితనమే నన్ను శత్రువుగా చూస్తోంది
ఎన్నో తియ్యటి ఋతువులు
ఈ పిసినారి వానే ఊరించి వెళ్తోంది
భూమి పురివిప్పి ఆడుతుంటే
ఆకాశం మెరుపుల జాజుల్తో కొప్పు చుట్టుకుంటోంది
నిశ్శబ్దంగా ఒక్కొక్క వర్షపుబొట్టు మాట్లాడుకుంటున్నాయి
నా చెవిలో మేఘాలు ఉంటే వాటి రహస్యాల్ని తెల్సుకునేవాడ్ని
నల్లటి పట్టుమబ్బుల్లో
నల్లటి ముత్యం, చంద్రుడు
నా పెదవులకి నిద్రపట్టదు
నన్ను నిద్రపోనియ్యవు
అవి వర్షంతో కల్సి పాడుతున్నాయి
అరటిపూలు, కొబ్బరిపూలు, చెరుకుపూలు,
జామపూలు, వక్కచెట్టుపూలు, సంపెంగలు
నా కలల్లో విచ్చుకుంటున్నాయి
నేనే, నేరస్థుడిలా
నా కళ్ళకి దూరంగా ఎందుకున్నానో
అల్లరి చేయకండి
Friday, June 04, 2010
ఏమంటావు, అతనూ...
పెచ్చులు పెచ్చులు
హెచ్చుల్లో
నా కాయంపై, నా శూన్యంపై, నా బతుకుపై, నా సమాధిలోని అశ్రువులపై ఏ వాక్యమూ లేదు.
అతనే, తనే అయి, అక్షరాకాశాన్ని కిందికి పిలుస్తున్నాడు. వొంగే లొంగే వయసు లేదుకాని, వయస్సొంగిన మృత్యుహృదయం అతని సామీప్యాన్ని ఆశిస్తోంది, ఏమంటావు, అతనూ...
Wednesday, May 26, 2010
నిశ్శబ్దాయువులోకి
Monday, May 10, 2010
చీమ పాదాలు నిద్రించే సూర్యాస్తమయాల్లో
Friday, May 07, 2010
అహరహం
ఎల్లప్పుడూ ఉండునా
ఎర్రటి దూరం మసగ్గా
గళంలోని వర్ణాలు
హృదయంలోనివా
తెల్లటి అరుపు ఎండమావై
రహస్య మనసు
ఉండేదెక్కడ
నల్లటి గర్వం కన్నీళ్ళపై
ఒదిలిపెట్టిన రాత్రులన్నీ
చేరిన స్థలమేది
జామరంగు ప్రేమ అద్దంలో
నువ్వూ నేనూ
విడిపోయేదెప్పుడు
ఈతకాయరంగు కాలం మనలో
Saturday, May 01, 2010
కాలం, వెలగని దీపం
Wednesday, April 28, 2010
ఓ లేత వలయం
విస్తరించే వైరాగ్య శాంతి శోక ఛాయే, అపరచితం
మేలు లేదు ఎన్ని పదాలతో, మైత్రించినా
శంకించే స్నేహం మరో రూపంలో, రహస్యమే
విధి అనురాగ ధన్యతే, వేదన
దృశ్య భావన ఫలాల నృత్యం, ఓ లేత వలయం
ఒకానొక అవస్థ, వినోదం
సంభాషించే నేత్ర పరిచయం, అదృశ్యం
మంత్రించే మిత్రుత్వం, మౌనమే
ఇదో వింత విలాప మైకం, నువ్వే లేకపోతే
స్వర్గం పృథ్విపై ఉన్నా సుఖం, లేదు
దేహాతీతంగా కొన్ని ఋతువులు, మృగ్యం
ఇప్పటి బంధనాలు నాకు బహు, దూరం
Tuesday, April 27, 2010
నిస్పృహ
కలలెలా ఉండాలో నిద్రకి తెల్సు. నడవని పడవ నీళ్ళల్లోంచి గాలి అలల్ని నెట్టుకుంటూ, పాలు తాగుతున్న చేపల్ని తప్పించుకుంటూ, చప్పుడు లేకుండా తిరుగుతున్నఅక్షరాల వలని విడుస్తూ, తప్పిపోయే సూర్యస్తనం వెంట బెండు చంద్రుడ్ని ముక్కల ముగ్గులు చేసి విడ్చి పెడ్తే, వాక్యాలు పైకెగురుతుంటే, ముడుచుకొని మడతబడ్తున్న కళ్ళని కాళ్ళతో కడచేర్చే కొయ్యనీళ్లన్నీ తునాతునకలవుతుంటే, వాడిపోయి మీదపడ్తున్న జాజిపూల ఇసుక చెంపల్ని చేరాలని తిరిగొస్తుంటే, కాగితాల గోడలు పుట్టలవుతుంటే, అందులోంచి లుంగీ విప్పుతున్న చీకటి మొలతాడు మూల్గుతుంటే, ఎపుడో, ఇక్కడెక్కడ్నో, ఉన్నాననో, మారిపోయాననో, దుప్పటి ఎముకలు దొ(కొ?)రుకుతుంటే, అప్పటికీ మొదలవ్వని కన్నీళ్ళని పట్టుకుంటుంటే, నేల జిలేబి గుండీల్నిప్పుతూ, హుక్సుల్లేని చేతుల్తో మోహమోసాన్నో, చిగురు చివర చుట్టుకున్న వాసనో, తొడల బతుకో, నెనోదిలొచ్చిన ఇళ్లో, తడబడే చినుకుల్లో పనస మొగ్గల బలం లేనపుడు, ఎంతో దగ్గరి కాంతిలో చూసేది చూస్తుంటే, పిలుపొకటి, ముఖమై మాట్లాడుతుంది మరమరాలు నములుతున్నట్టు, వెనక్కి తూలిన నవ్వుల్తో, బధిర వయసు శరీర వికృతిలో, ఏ కరుణ జిహ్వ అంటులోంచో వటపత్ర స్వప్నాలు, ఇవి నీ చేతుల్తోనే విప్పదీసే వాక్యాలు, వ్యావృత అశ్రువులు, రెప్పపాటులో తరిగిపోయే చీకటి చిందులు, మరునిమిషంలో మాయమయ్యే అపవిత్ర తిరస్కృతి, అడుగుతీసి అడుగేస్తున్న ప్రతి ఆలోచనా బందీయే, ఎందుకో హత్తుకున్న నిద్రలన్నీ ఎవరివి, హరించిన స్వప్న జగత్తు ఎక్కడిది, హడావిడి సోన హాళాహలి ఎంతసేపు, ఎవరికీ తారీఖులు లేనపుడు, గుర్తులేనపుడు, ఛాతీపై సర్పాలు తిరుగుతుంటే, ఎదలోని కప్పలు బైటికొస్తుంటే, విగ్రహాల్లోంచి విపత్తులు రాళ్ళవుతుంటే, అందవిహీన శిల్పాలు వర్ణాలవుతుంటే, మంటల్ని కడుగుతున్నారు మొండెంలేని అక్షరాల రక్త దాహంతో, దిసమొలతో వాక్యాల్ని తడుపుతున్న లజ్జతో, ఖండిత మనో అంగాల కలవరింతల్తో, ఇంద్రజాలమో, ఇంద్రియజాలమో, ఇంగిత ద్రోహమో, బొజ్జోపెట్టు, భోజానాలు పెట్టు, భక్తి పెట్టు, పాటలు పెట్టు, వెన్నెముకల కులకలల్ని చీల్చిపెట్టు, ప్రజాప్రసాదాల్తో నర్తించు, అడ్డు వస్తున్నచెవుల్లో జోలపాడు, నాటకీకరించు, నాలుకల కలలకి పిండ ఆందోళనలు కల్పించు, సౌఖ్యమైన జ్ఞాపకాల్ని ఇవ్వు, ఇవ్వొచ్చు మోజు తీరని రక్తాన్ని, రక్తాన్ని తాగొచ్చు, కలల్ని తినొచ్చు, రా, లేకపోతే తప్పిపోదాం, కల తల కపోల అపోహలో...
Monday, April 26, 2010
ఇంకెంతసేపో
పట్టేంత ఖాళీ ఉంటే
నన్ను నన్నుగా ఇరికించే వాణ్ణి
పరాయినై...
నేరేడు గుత్తుల్లాంటి కొత్త ఊహలకి
సీతాఫలాల్లాంటి గతించిన బాధలకి
చలించని వృద్ధ వృక్షానయ్యాను
చరించని పుష్పాలేవో వాహనాలై
తరించని త్రికాల బిందువుకై తిరుగుతున్నాయి
రేపటి రోజులో
నలుదిక్కులూ పర్యటించిన ముఖంలో
ఏ చిరుగుల రాత్రీ లేదు
నిన్న శేషించిన
'పగలు' ఇంకెంతసేపో
మానసిక వ్యాకరణంతో
వాక్యంతాన్నైనా బంధించాలి
Sunday, April 25, 2010
ఖాళీ వాసన
అలలు. తలుపు గాలిలో . మాట్లాడే నిశ్శబ్దం.
దేహానికీ, అక్షరానికీ సంబంధంలేని శ్వాసని వింటున్నాను
నోటితో. అక్కడ వొదిలి వచ్చిన కాలం ఎవరికి దొరికిందో.
పదాల దుంపల స్పర్శలో ఖాళీ వాసన. చీకటి
తింటున్న వర్షం. వానపాము ముద్దు నవ్వు.
పువ్వులు తిరుగుతున్నాయి. గాడిదల్ని ఎక్కి . రోత
సుఖం కన్నీళ్ళల్లో. పుల్లటి కలలు. గడ్డిలో.
ఇంట్లోకి సముద్రాన్ని వెంట తెచ్చుకున్నాను. చంద్రుడి
గుర్రాలు నక్షత్రాల్ని మింగి నీళ్ళు తాగటానికి సూర్యుడి దగ్గరకెళ్ళాయి.
Thursday, April 22, 2010
విషాద స్వేచ్ఛ
అక్షరాల రొదలో
ఆ మూల నుంచి ఈ మూలకి
మనసు మసగ్గా దేహాతీతంగా
అంతరాంతర నిరీక్షణలో
ఈ తీరం నుంచి ఆ తీరానికి
వెంబడించే నక్షత్రాల నిశ్శబ్దం
అర్థాంతర వాక్య యాతనలో
ఎలా నిద్రపోను
నిద్ర అద్దంలోని దారినెవరో తుడిచేస్తుంటే
అక్కడక్కడ విరావ సదుపాయాలు
అప్పుడప్పుడు కన్నీళ్ల దప్పిక
చేతులెత్తేస్తాం
చేతులిచ్చేస్తాం
చేతనాచేతన అచలిత విషాద స్వేచ్ఛలో
పైకి చూడు
చొచ్చుకొస్తున్న ఊదా గాలి
Monday, April 19, 2010
ఎవరికైనా
ఒక దేహం నుంచి
ఒక పదం నుంచి
ప్రయాణించటం యెంత ఆసక్తికరం
ఒక నిశ్శబ్ద ఆహ్వానం నుంచి
వైదొలగటమూ సమీపించటమూ
నిర్దేహ దృష్టితో అంతమొందటమూ
ఆనంద విఫలమే
ఓ చిన్న రాత్రి చాలు
వేల జ్ఞాపకాలు ఒక్క వాక్యమౌటానికి
ఆకాశం ఆగిపొతే
రాత్రి పాదాలు ఇక ఎక్కడ
కలుసుకోలేని కలలు
ఇక ఎవరి భూమిలోనో
ఏ తోడూ ఉండని నాలుకకి
ఎవరు స్నేహితులు
ఎవరు హంతకులు
ఎవరు మాంత్రికులు
స్తబ్ద శబ్ద స్మశాన
స్థల స్థన శోధనే ఎవరికైనా
రంగుల సాలీడు
బాధాంగాలన్నీ దొరకట్లేదు
కోసి తీద్దామంటే
ఏది బాధించని
అంగాంగమో తెలియట్లేదు
పాడుబడ్డ పదాల పేద గూటిలో
పెంచుకున్న వాక్య పక్షి ఎగరదు
దిగంతాల దుఃఖమేదీ అందదు
నా రంగుల సాలీడు
వలకి నేనే బందీ
ఇక్కడ చంద్రుడి నీడ పడదు
సంచరించే మాటల పేగులపై సూర్యోదయము కాదు
సర్పస్నేహమే ఎక్కడైనా
అంతరిస్తున్న అంతర్లోక అక్షరాలు
కొవ్వెక్కి బాధపడే బాద్ బోధ నాకొద్దు
మనకొద్దు బాధపెట్టే బోద కన్నీళ్లు
ఎపుడు వినగలను నరుకుతున్న
కలల కంచె చప్పుళ్ళని
ఎన్నో తుమ్మ చెట్లు కళ్ళల్లో
చీకటి గాలిఎదురు పడుతోంది
మీ లోకపు నిద్రలో ఇక తిరగను
Thursday, April 15, 2010
లొంగిపోగలమా...
మనకే తెలియని మనవే అయినా
అవి
చైత్రమాసపు కారు మబ్బుల్లోంచి వాలొచ్చు
నిరాశాజనకమైన కిటికీలోంచి రావొచ్చు
దాహార్తి నశించని ఆసుపత్రి గదుల్లోంచి వినవచ్చు
నిర్లజ్జ దుఃఖ శరీరాల్లోంచి బైటపడొచ్చు
పిల్లల కలవరింతల్లోంచి ఎగరొచ్చు
అప్రియమైన శాంతి వాక్యాల్లోంచి పాకొచ్చు
ఏ ఆఖరి నిద్రో సమీపించే ఆసందర్భంలో దూరొచ్చు
అన్ని అక్షర బంధనాల్నీ తిరస్కరించి చేరొచ్చు
ఓ నిరాశ్రయుడి పలవరింతల్లోంచి తప్పి గెంతొచ్చు
ఏదో ఒక నేత్ర రత్యానంతర జుగుప్సతో జారి పోవొచ్చు
కొన్ని మాటలు మనకీ కనిపించవు
ఇంకొన్ని మనల్ని ఉరితీస్తుంటాయి ఎల్లప్పుడూ