వెతికే చూపులేవో అందులో ఉండునేమో
దొరికే మాటలేవో అందులో ఉండవేమో
ఆలోచనలు కనిపించే ఆకాశంపై ఎగరగలవేమో
వెతికే చూపులేవో అందులో ఉండునేమో
దొరికే మాటలేవో అందులో ఉండవేమో
ఆలోచనలు కనిపించే ఆకాశంపై ఎగరగలవేమో
యీ కాస్త మిగిలిన చినుకుల చీకటి సమయం చాలు
యే దారేలేని నిశ్శబ్దం ప్రయాణించటానికి
చప్పుడు కావాలి
ఓ మౌనమైకంలో జీవించాలంటే
రోదించే ఏ దూరమో
నీలో ఎప్పటికీ రాదు
భయం కావాలి ఏ కలకైనా
ఏదో నవ్వులేని నవ్వు నీలో
ఎప్పటికీ ఎవరికీ చెప్పవు
పదాల మధ్య కిటికీలోంచి
నీ కిటికీని ఎవరైనా తెరిచారా
తెరవకు నువ్వైనా
శరీర నాణెం
శరీర దానం
శరీర జ్ఞానం
తెరుచుకోలేని రాత్రి నీలో
దహనమే అవ్వదు
ఇక ఎటూ చూడకు
నీ నేత్రాలు నీవి కావు
తొక్కుడుబిళ్ళ వాక్యాలు కింద ఎగిరే
మనసులేని చీకటే నీకొక చినుకైతే చాలదా
వొక స్థలంలోకి
యే నీడ ఏ నీడలోకి చేరిందని
బలహీనమైన రంగేదో
అనాకారి ఊహలో
చింతా చిత్రం దొరకదు
మరలే కాలం కలలే
తారుమారు
శరీరంలోని ఈ మనసే
ఏ చోట ఉందో
వీడ్కోలు పలికే
భ్రమ శాశ్వతంగా ఉండనీ
మరణం ఓ కదిలే రంగే
వణుకుతోంది
దీపం చీకటిని చూసి
యిక నేనెటు వణకాలో
ఆమే తిరిగొచ్చింది
యే నీడా లేకుండా
నేనింకా ఆమెకై
భయం వేసింది
కలలో తిరగాలంటేనే
పదాల కలలు మరెక్కడో
యింటికే
చేరాను. చేరలేదేమో. ఎవరిక ఎవరికి చెపుతారు.
వర్షంలోని చినుకులే మౌనమై
తీరమేలేని వొదిలిన అలలు
ఖాళీ సముద్రంలో నేను
ఇక చాలించాలి ఎవరికోసమో
వలలోలేని కలలో కలనై
ఏ భాషలోనైనా నీకై ఎంత దూరమైనా
సమీప మనసు అలల అద్దం
నీకెందుకు తెలియాలిలే
నీలో చేరలేని
నిశ్శబ్ద పరిమళం
ఇకనైనా ఎదురుచూడనీ
కన్నొక డప్పు
అదో
భయశబ్దనివాళి
దేహమే.. కనిపించిందా.. వినిపించిందా..
ఎటూ గెంతలేవులే.. శూన్య శబ్దప్రసవం నీలో
తయారయ్యే వాక్యం చూడలేవులే
వేలాడే వస్తువులేవో వొంటిపై
నిశ్శబ్ద అందాలని నరకడానికి ఎదురౌతాయి
మేఘతరంగాలై ఎండమావై
నాలుకపై
మెలికలుపడే
అక్షరాల వెంట్రుకలు అందరిలో గుచ్చుతూ
చేరిందని చేరిన ప్రతి స్థలం
ఓ వికృత మరణం
కలల కులం పారిపోవాలి
యీ దేహం నుంచి
అంతుచిక్కకుండా
పూర్తి కాలేదంతే. చూస్తున్న అద్దం ఎందుకో ఎదురులేని వాటికోసం ఎదురుచూపులు. పవిత్ర నగ్న నిశ్శబ్దం. విడిపోని స్పర్శ. ఏ కళేబరందో.
అంతం దొరికిన నేత్రం
చూస్తున్న నీలో
వణికిన మనసే
చిన్న చివరి చిటపట
మనసు మిణుకు వణుకు
నీకు తెలియదులే
సుదూర అక్షరాల అంకెల సంకెళ్లు
నీ ముందు చూడగలనా
నాకొక చెవిటి కల చాలు
యికనైనా బతకటానికి
ఓ కళేబరంలో
అది ఎవరికి చెందిందో?
నమ్మకం వో విషం
కలలోని విషం యెప్పటికీ తెలియదులే
దేహం
వో పునరావృత స్మరణ చేష్ట
యే ఋజువూ వుండని బతుకుకి
నిద్ర
ఓ అవస్థ
రేపటి ముఖం
యెవరికీ గుచ్చుకోకూడదు
కడగలేని కలలు
కదలలేని మనసు
రంగులు వెలిసిన
ఖాళీస్థలం నీ నవ్వు
కాస్త చలి పిలుపు చాలు
మాట్లాడే మాటలే ఉండవిక
యిప్పటికీ పరాయి పదాలతోనే
నాది కాని భాషలో కూరుకుపోతూ
ఆలోచనల వలకి
చికిత్స లేదు
పై పై పొరల మధ్య
అక్షరాల తోపులాటే
మెత్తటి పిర్రలు కలలో
షోకు శోకం
వో వుదయం
వున్నట్టు
యే చూపు చెపుతుందో
ఓ ప్రదేశం
ఈ కనపడని వాక్యంలో
నీలో సంచరించకపోతే
అతిథి గృహం అద్దంలో నువ్వు లేనట్టే
మనకి ఖాళీ అందాలు, అద్దాలు
ఓ భాషలో కూరుకుపోవటం ఇష్టం
వెతుకు
వెతకలేని దృశ్యంనే
శరీరంపై
శవంనే చూడగలవు
నరాలే లేని నేలపై
నీ పొగరంతా
వినని అక్షరాల మైకమే
తెరిచే ఉంచిన పదాలు
నీ దుఃఖం చెప్పలేవ్
అదేదో తర్వాత
ఏ బహుమతి కాలంలోనైనా
నీ నీడ నీకై ఎదురుచూడదు
స్పష్టమైన
నిశ్శబ్దం నీలో లేదులే
పాత కాయితంలో కొన్ని మాటలు రాసినప్పుడు
చెరిపేసుకునే జ్ఞాపకాలు చాలు
ఊహలే ఉన్నంతవరకు
ప్రతిరూప వంచితులు
చుట్టుముట్టిన పదాలే
గానం చేసే నకలు అక్షరాలు
ఏ దుఃఖితుడూ అందుకోడులే
నీకే కనిపించే అవే పిట్టలు
నీకై మారిపోయే అవే రాత్రులు
నీలో చనిపోయే ఓ దిగంబర మౌనం
నీతోనే యింకా ఉంటుందా
అబద్ధం ఓ నచ్చిన వెలితి వెలుతురే
నడవని పడవల మధ్యే నడుస్తాను ఈ పూట
నాలో నిర్దిష్ట సమయం వేదిక లేదిక
తరచూ తిరగలేని తీరంలో
ఖగోళ విశ్రాంతి చినుకులో
ఓ కల పక్కన
నవ్వని నవ్వుతో నిద్రలేవాలి
ఏదో వొక గాయంలో
ఈ పూట పాతిపెట్టిన
నా దేహం లేకపోతే కాకపోతే చాలు
వో తారీఖు ఉండని పగటిపూట
దగ్గరగా నిన్ను చూసి పారిపోయే అల
అలా యెత్తుకుపోయింది తన మూగ చేతుల్లోకి
ఆమెకొక దేహం దొరికింది
ఆమొక అలేమో
ఇల్లు
అనుకునే ప్రదేశం ఉండనోడికి
నిద్రనే ఊహే ఓ విషం
ఓ ఊపిరి శిక్ష
ఆమె నిను ఎప్పటికైనా
విముక్తం చేయగలదా
కృశించే రంగులేవో
ఆమెకు బాగా తెలుసు
యేది నీ తారీఖో
యికనైనా రాసుకో
కానీ, అయినా
యీ రెండు కళ్ళు బహు యిబ్బందే.
యెంతవరకు పైకి చూడగలవో నాకు చెప్పవు.
తొంగిచూసే నిశ్శబ్దం
వొంటరై యెదురు చూడదు.
హృదయ భ్రమ
దేహాన్ని క్షోభపెడుతోంది.
బందీనైనాను.
కలలోలేని నల్లటి స్వేచ్ఛకై.
ధూళినే సేకరించే పదాలతో
వో మరణం నను చూస్తే
తిరిగిచూడగలనా.
పూయని పూవుకై
కొమ్మ యెదురు చూసిందని
చెట్టుకి యెప్పటికి తెలిసిందో
యెగరని గాలిపటం కన్నీళ్లు
ఏ చేతిలో మిగిలాయో
ప్రదర్శనకు ఉంచిన
తైలచిత్రంకి నీడలేనట్లే
నువ్వూ లేవు
కాలి నడకకీ
కల నడకకీ
దేహమే అడ్డు
గమ్యం ఏ దుఃఖందో
ఆ దారిలో నవ్వని మరణం
ఓ ఎగతాళే
మిగిలిన దిష్టిబొమ్మ
కొత్త నేస్తంకై ఎదురుచూపులు
ఖనన మౌనంతో
ప్రతి నీడకీ నీడకీ మధ్య
కరిగిన అడుగుజాడలు
విరిగిన ఖాళీలు యెగిరొస్తుంటే
సముద్రపు చీకటిలోకి మోసుకుపోవాలి
ఎందుకులే
పనికిరాని
తెరుచుకోని విరక్తి
బాహ్య ఆత్మనే దేహం అందామా
మసిబారిన మౌనం
యే రంగులో వుందో
సరికొత్త నీడలు
ఏవో ఙ్ఞాపకాలై
ఎర్రగా చతికిలపడి
గుడిగంటని దాటుకుంటుా
నల్లటి కల
సరికొత్త నిశ్శబ్దం
తొలకరి రాత్రి
తప్పనిసరికాని చీకటి
సరికొత్త మౌనం
పదం ఎగిరిపోతోంది. ఎగరని ఖననం. ఎందుకో ఎవరో చుాసిన నిశ్శబ్దం. అప్పనంగా. అర్థనగ్నంగా. అక్షరాలన్నీ సంపూర్ణ
నగ్న అక్షరాలేనా. శరీరానికే అక్షరం. తొడుగు. తొడుగు. తొడలే లేని రాత్రి. గదిలో, ప్రేమతో విలపించకు. అదో విషం. అదో నిష. తత్వవేత్త వెలిగించే మాటలు మూర్ఖంగా కనిపించలేదా.
ఎన్ని చెవులు నీలో.
ఎన్ని నాలుకలు నీలో.
దారితప్పి
వొచ్చిన ఇంద్రియాలతో
నువ్వే శరీరాన్ని వెతుకుతూ ఉంటావ్.
తలలూపే అక్షరాలమధ్యే ఇంకెంత కాలం
ముద్దుముద్దుగా ముద్దగా.
కాని సొంత రచన, ఓ సొంత
విసుసుసుసుసుసుసుగు మనసు. అంతకన్నా ఏ కంటి కలా లేదుదుదుదుదు. కొన్ని అక్షరాలు ఈ కాగితంపై కనిపించకపోతే చాలు.
కలలో ఉండని నిద్ర
నిద్రలో వుండని కలే కావాలి
చనిపోయే చీకటినే చుాడాలి.
రాదు. మరో మనసు.
ఒక మనసే. ఎన్ని అంగాలో. ఎవరి అంగాలో. అంగాంగాల మనసు. నీదే. కానే కాదు.
మరో రాత్రిలోకి, రాత్రే రాకపోతే, రాత్రే, ఎక్కడో. అదే దారం. అదే అద్దం. అదే పేగు. అదే ముఖం. అదే నిశ్శబ్దం కాదు. ఎన్నటికీ.
ఈ పదాల బయట
ఏదీ కనిపించదు. దాయాలి.
గాయాలని గుండెకి నేర్పాలి
కలలు తెరిచే కళ్ళతో
కోవిడ్ రాత్రి ఇంకా వుంది.
ధ్యానం, ధ్యాస
ఆలోచనల రొంపి కోసమేనా
.
ఆకాశంలో సమాధి నీడ కింద, ఆమె నవ్వని నవ్వు వింటావ్. నివాళి పదాలు పేరుస్తావ్. ఎవరూ చూడని కొమ్మపై ఓ పాత చినుకు, ఓ పాత పిట్ట కనిపిస్తాయి నీకే. పువ్వులకోసం ఎదురుచూసే సుఖద్రోహమేదో చెట్టులో దాగుంటుంది. ధ్వని ఓ కాయం. చిల్లిగవ్వలేని నిద్రలో, కల. అదో నొప్పంతే. వేలిముద్రల నవ్వు. నొప్పి, కృష్ణహరితంగా. క్రూర శాంతీ! నీ ముఖం ఎంత బలహీనం. పిరికివాడి పిడికిలి రంగేంటి. మై వన్ అండ్ ఓన్లీ demoక్రసీ, దేశీక్రసీ, ఆ కలే లేదు, ఆకలే లేదు ఎవరికీ, నాలుకలే లేవు ఎవరికీ. అరలు అరలు ప్రతి అక్షరంలో. ఎవరివవి. వాటి పొదల పొరల్లో పారవశ్య ప్రార్థనల్ చేసేయ్. నల్లటి తాత్విక తాప తపస్సులు. మాండలిక కుండలినీ ఆటంకాలు. స్మార్ట్ ఆర్ట్ మురికి. మోక్ష విచారం.
అలిఖిత వైద్యం. నిశ్చల రూపాలన్నీ అవమానాలే. హార్టో పోర్టో పడవ తేలదు. జ్ఞాపకాలే, మింగు. ఆటల మాటలలో దిగబడి, ఏ బడిలో, ఏ ఏలుబడిలో మునుగుతావ్. గట్టిగా గుట్టుగా కన్నీటిని పిసుకు. నినాదాలే నిరూపాలవ్వాలి. మహాద్రోహీ! నోళ్ళు మూసుకునే అతిగా నిద్రపోతుంటాం. కలలకి పురిటినొప్పులు రానివ్వం. మా నోట్లోనే కలలుంటాయ్. నోరిప్పమ్. చావొచ్చినా. వెన్నెముకలేని ఆసుపత్రి ఎగురుతోంది.
పారేసేవే ఎక్కువ, పదాల మధ్య ఉండే వాక్యంలో. వాటి కాటికాపరే ఏ కాలెండర్లోనూ చనిపోడు. ఎదలేని నీడ ఎదురవ్వదు. మరో చీడ పురుగు కొత్త లంగోటీతో. దైవత్వం, ఎవరి సంకలోనో నవ్వుతుంటుంది. నిరుక్త పరిమళాలు సంతోషద్వేషంలో.