వాన మొక్క

అనుకోవాలి.

రేగుపండు గాలి వాసనకి
వేపపూత మబ్బుల వాసనకీ మధ్య.

ఒక పాత కంటిలో కొన్నే కనులు.

పాటలు పాడిన కళ్ళతో

జ్ఞాపకాలకై ఎదురు చూడాలి.

అనుకున్నా. కళ్ళు ఎంతో పాతవని.

పూలూ పాతవే.

మాటల్లోని మాట్లాడని మాటలూ పాతవే.

అనుకోకుండా.

శరీర అస్పష్టతతో

ఇక్కడ ఏదీ జరిగినట్టు ఉండకూడదు.

చల్లటి కాంతి కావాలి

ఎవర్నో చూసేందుకు.

అపవిత్రతతో నవ్వుకోవాలి

పవిత్రతతో ఏడవాలి.

అనిపిస్తేనే.

సెలవులు లేని కొండల నుంచి
విశ్రాంతి లేని మేఘాల నుంచి
జీవించే మృత్యువు నుంచి దాక్కోవాలి.

గాలీ
ఉన్మాదే.

మారుతున్న నిన్నటి నీళ్ళపై
గూడు వొదిలి రాగలిగే నీరు ఏది.

కంటిలో పెరుగుతున్న నాచు పూలు.
హృదయం ఎండిపోయే వాన మొక్క.

ఓ సీతాకోకా!
నీ మనసు నీకన్నాఎంత బరువు?