| భయం |

 కొలతలు తెలియవు కానీ ఓ

డబ్బా అంత కంటిలో

కాలం కాలుస్తున్న కల వొంటిని

వొంపిన అల ఏ

అభావ తీరంలో ఖైదైన మరణం

ఎటు చూసిందో

పూడ్చిన పదాలలో అపార నిశ్శబ్దం

నొప్పి పెట్టే గాలిలో అహంకార స్వేచ్ఛ

తేలుతూ ఉండే

పాచిపోయిన నీడలు

రాత్రంతా

ఓ కొత్త నాలుకను అల్లుకుంటాను

చేరలేని

ఉబ్బిన చీకటిలో ఉన్నా

ఒంటరితనం ఎవరికి రాలి కనిపించిందో

ఆత్మనేత్రాలు

ఇంకా ఎవరికి గోకుతూవుంటాయో