సమాప్తం ఒక స్థలం ,,,అనుకుని అనుకోని అవతలి తల తలరాతలో తడి ఏదీ దగ్గరకు రాక,,, ఒక స్థలం సమీపించింది

ఆఖరి నేత్రాన్ని రక్తపుగనులు తవ్వినట్టు వెలికితీసి తాకని వాటి గురించి ఆలోచించాలి, ఏమీ ఎరగనట్టు, ఏదీ చేజారనట్టు, మాటల మౌనం నలిగినట్టు, ఏదో పలికినట్టు, ఆ నీటిని పట్టుకునే ఫట్మని మిగలాలి, పట్టుమరి, పట్టుమని ఎవరికీ యావజ్జీవ బతుకు లేదు మరి.

ఎదకి ఎడమైనా, ఎడారి ఆకాశ స్నానంలో, ఏ స్నానమూ తిరిగిరాని మబ్బులతో తిరిగి, చూస్తున్నవన్నీ ఆగినట్టు, ఆపినట్టు ఉంటుంటే, ఊపిరి కొస తెగిన చప్పుడు తెలి యనట్టు నిద్రిస్తుంటే, ఎప్పటికీ ఏ ఆనందమూ రాని శోక స్థూపాలపై పాకే పూల తీగల్ని చూసి, మైమరుపో, మరుపో ఉంటునట్టు ఉండే మౌన ధిఖ్ఖారాల ఓదార్పు దుఖమై, ఎవరి శూన్య స్థలంలోనో సంచరిస్తుంటే, లేనివేవో లభిస్తుంటే, వృత్త విమోచనాలు వాపసు తీసుకుంటే, ప్రతి నమ్మకం ఒక స్థిర అబద్ధమే.

వణుకుతున్న గడియారపు ముళ్ళపై నడవలేకే, ఎటూ పోలేకే, దిగమింగుకునే శ్వాసల్ని దింపుకుంటునట్టు దోబూచులాడాలి. సెలవులు పెట్టకుండా.