Followers

Tuesday, September 20, 2011

ఉయ్యాల నీడల్లో

సిగ్గుపడే
సిగ్గుపడకుండా నా చేతుల్ని కళ్ళని కాళ్ళని నీకు చూపెడతాను
ఎందుకు చూపానో నీకు అర్థమవ్వదు ఎన్నటికీ

ఆకుపచ్చటి చీకటికై

చీకటిలోకి మరలే తెల్లటి చేతుల్ని చాపే చావుకి
నా శరీరాన్ని ఎరువివ్వలేను

పల్చటి నీటి రెక్కలతో బంధించే బాధలకై

వెలుగుని నమిలే వెలుగులో విడిది చేయాలి
నా శరీరాన్నే ఎరువిస్తాను

బరువు రెక్కలతో ఎగిరే పిట్టకి ఆకాశం చులకన

చులకనగా చూసే పిట్టకళ్ళకి ఆకాశం బరువే

రేపటి కెరటాల్లో నిద్రించే సముద్రంలోకి జారుకునే ప్రతి ప్రాణీ

కొన్ని అతుకుల ఇటుకుల ఉయ్యాల నీడల్లో

అతనికీ తెలుసు

ఆమెకై ఎవరూ లేరని
ఆమెకీ తెలుసు
అతనికి తనూ లేదని

తుడుచుకుపోయే కన్నీళ్లే ప్రతి అల తీరం చెంపపై

తీరంలో మన పాదముద్రలు మనకన్నా ముందు నడుస్తుంటాయి

చూసే సిగ్గే

సిగ్గు
సిగ్గుపడకుండా నా దేహాన్నీ ఎత్తుకుంటాను

నన్నే నా దేహం ఎత్తుకోకపోయినా ----


ఎత్తుకునే నా చేతుల్లో

ఎత్తుకునే నా నేత్రాల్లో
ఎత్తుకునే నా కాళ్లో
ఎత్తుకునే నా స్వప్నాల్
ఎత్తుకునే నా మరణాల్
చాలు చాలు చాలు

సూర్యసుఖమేదో

ఈ భూమికే తెలుసు

నాకెందుకులే

2 comments:

ajay said...

There are some proverbs formed in your poem..

రేపటి కెరటాల్లో నిద్రించే సముద్రంలోకి జారుకునే ప్రతి ప్రాణీ
కొన్ని అతుకుల ఇటుకుల ఉయ్యాల నీడల్లో

తుడుచుకుపోయే కన్నీళ్లే ప్రతి అల తీరం చెంపపై
తీరంలో మన పాదముద్రలు మనకన్నా ముందు నడుస్తుంటాయి
great words naidoo..

Anonymous said...

ఎరువా ఆరువా?