తిరిగే చేతుల్లో

కొన్ని చీమల చేతుల కింద తిరుగుతున్నా
వాటి నిద్రని తాకాలని

నా తలకాయలో
వాటి ప్రియురాళ్ళ ముఖాల్ని తుడిచేశాను

నిద్రలో పాకి
నా ప్రియురాళ్ళ ముఖాల్ని అవి తినేశాయి

కొన్ని కలలు
చీమల చేతుల్లో ఉంటాయి

మరికొన్ని తలలు
కలల చేతుల్లో చితుకుతాయి

తిరిగే చేతుల్లో
వంకర్లో కొంకర్లో పోయే కలలే మిగులుతాయి
***
మొదట http://poddu.net/లో వచ్చింది

ఉన్నట్టా, లేనట్టా?

నీతో మాట్లాడాలని

మనసులో పడిన చినుకుల్తో
వర్షంలో వస్తాను

నీ ఇంట్లో
నువ్వు ఉన్నట్టా, లేనట్టా?

ఎవరితో ఊసులాడాలో
తెలియటంలేదు

తడిచిన నేల
కళ్ళల్లో వరదగూడు

ఈ ఎండాకాలంలో
కప్పై తిరుగుతున్నాను

ప్రతి అలికిడిలో
నిన్ను వెతుక్కుంటున్నా

నది గది

ఈ వాక్యానికి గదులు లేవు
మనుషుల మృత్యువూ లేదు

నది గాలి
నది పేగు గాలి లేదు

ఖాళీ సమయమిది
ఆత్మహత్య ముందున్న పదమై

నది నాలుక ప్రవహించిన అద్దంలో
వస్తువులు, దేహాలు, సంఘటనలు ఈదుతున్నాయి
నిర్జర సంకేతాలవుతున్నాయి

నువ్వెక్కడో ఉండవ్
శూన్యాస్పద అశ్రువుల్లేని అక్షరాల్లో తేలుతుంటావ్

ఒక ముగింపులోకి లోనయ్యే ప్రారంభం
ఎదురవుతుంది మళ్ళీ

నిశ్వాస శరీరాన్ని ఖండించే దుఃఖం వెనక
తీరిక లేని ప్రయాణం

ఒడ్డుకి చేరని నక్షత్రమొకటి
ఈ రాత్రిలో ఎక్కడో చనిపోతుంది

వాక్యాన్నే నిషేదించాను
ఈ అనిశ్చిత అక్షరాల్లో

చీకటి వాసన

ఈ పదం మరో పదానికి ఆహ్వానం పలకదు.

పారిపోయే పాదాలు పాకుడు వాసన పట్టి,
రెప్పపాటులో ఒక రంగుల నీడ అవ్వొచ్చు.

లేదంటే, దగ్గరికొచ్చే సుతిమెత్తని అలై
గుండెల్లో పెలుసుబారిన ఆకై విరిగిపోవొచ్చు.

లేకుంటే, ఆకాశం లోపించిన పిట్టై,
నిద్రటాకులో ఎగరావొచ్చు.

అదేదీ కాకుంటే, ఈ కంటికి కొన్ని చినుకులు అడ్డంపడి,
నీడల గడ్డలు పెరగావొచ్చు.

ఏదీ కాకుంటే, ఈ వాక్యం చివర
మరో పదం ఉండదని తెలియక పోవొచ్చు.

లేదంటే, ఇవేవో పదాల మధ్య మసిలే
చీకటి వాసన అవ్వొచ్చు.

బంధిస్తున్న అక్షరం

ప్రతి చూపు నిశ్శబ్దంలో అంతమౌతుంది
అదొక స్పర్శ

ఇపుడెగిరొచ్చే సమయం
ఇంకెక్కడో ఉండదా

నిరీక్షణ దారితప్పినపుడు
కళ్ళల్లోని అలలన్నీ ఎవరి వద్ద ఆగుతాయి

వాక్యాన్ని బంధిస్తున్న అక్షరం
ఎక్కడ్నుంచి ఆవిర్భవించింది

జ్ఞాపకాల్లోని పదాలన్నీ ఎన్నటికీ దొరకవు
ఒక్క ప్రశాంత దుఃఖం ఏ నిద్రలో ఉంది

మనమెవరమూ ఉండని భాషలోంచి
నీతో నేనెట్లా మాట్లాడాలి

ఈ అక్షరాల మధ్య
మనం పలకరించుకోగలమా

మళ్ళీ అర్థమవ్వవు
తిరిగెళ్ళే కలకి నీ కళ్ళు

నీ చేతుల్లో పెరిగిన
నా దుఃఖాన్ని నాకివ్వవూ

మరుపే మన మధ్య
చూడటానికొస్తుంది పదమై

మళ్ళీ ఎగరాలనే
నిశ్శబ్దం ఓ వేయి రాత్రుల్నుంచి రెక్కల్ని కుట్టుకుంటోంది

కల తలుపులు

నిద్ర కళ్ళల్లోకి తొంగిచూడు. అదొక అడవి తీరం. గుచ్చి గుచ్చి చూసినా, అందేదీ అగుపడదే. కొన్ని యుగాలనాటి ప్రదీశామీమూ, వెళ్ళినా, తిరిగొచ్చే వీలు లేక, భయమింకా పోలేదు. అందులో కొంత కోతకి గురైన కలొకటి ఉండేది. ఇంకెప్పటికీ, ఇంకెవరకీ దొరకని దొంగ కల ఇప్పటికీ. కంటిపాపలో సగం సగం విరిగిన చిత్రాలేవో. అచిత్రాలేవో. ఊహా చిత్రాలేవో. విచిత్రటూహలేవో. కదలాడే కనుపిట్టల నేల ఏదో కనుగొనలేక ఆ ఊపిరిపిట్ట, తన రెక్కలు ఎక్కడ దాచిందో. ఆ రెక్కల మాటలు ఎవరి చేతుల్లో తేలుతూ మునుగుతాయో. ఎగిరిపోతాయో. ఆ ఊపిరిరెక్కల మాటలపిట్టకనులు ఎందరి కళ్లపై పడి, గీరేస్తే, పీకేస్తే, చూసే ఈ మాటల కలల పిట్టని తినే కొన్నినిద్రలు దొరుకుతాయా. దొరకని వెలితి. ఎక్కడుందో తెలియదు. ఎప్పటిదో. బాధిస్తోంది. బంధీనై, నా నీడల చిరునామాకై, నా దేహంపై తిరుగుతున్న అలల్ని చెట్టులో దాస్తున్నా, చనిపోయే చంద్రుడై, అలలన్నీ విరిగిరిగి పైకి లేస్తున్నాయి విత్తనాలులేని చంద్రుడి చెట్టుమీద. చీకటి కొమ్మల మసి మాసిపోక, మూసిన మూతి మాటల మాటల్లోంచి మరికొన్ని చీకటి కొమ్మలు పెరుగుతున్నా, ఖైదీనై, ఖరారు కానీ ఖడ్గమేదో నాపై తిరుగుతున్నా, లేత రంగుల గీతాల్లోని గీతలేవో ఆకుల ఎముకల్లోని నిశ్శబ్దంతో సంభాషించక, గాలికి ఎగిరెగిరి ఎక్కడికి చేరేది ఎవరికి చెపుతాయి. కొన్ని వృద్ధ స్వప్న హస్తాల్లోంచి, ఎండిన నిద్ర విత్తనాల కళ్ళల్లోంచి, నీ నీలి నేల నెత్తురు జలపాతపు గాలిదుప్పటిలోంచి...కదిలే గొంతులు, కుమిలే నాలుకలు, కమిలే కన్నీళ్లు, కులికే కలలు, కెలికే చావులు, కసిరే కసి, కోసే కోపాలు, కడుపు ధ్యానం, కుడుపు శోకం, కొయ్య ఇల్లు, కొయ్యలేని కౌగిలింతలు, క్షణిక నీతులు, కుండలో కుండలినీ అస్తికలు, కాయితపు కడలి, కూలిన కాలపు గెల, కుళ్లిన కలలు, అప్పటి దేహపు సందర్భాల మాలిన్య మాసికలతోనే ఈ రోజుకీ ఓ రోగపు పులకరింత. నా కళ్ళల్లోకి నేనే తొంగిచూడాలి, తొంగోవాలి. తోలుతీసిన కొండల్ని వెంటపెట్టుకుని నడవాలి. తీరపు పూల చేపల్ని పట్టుకుని లేచిపోవాలి. ఇసుకిసుక సూర్యచంద్రుల రాత్రుల్ని విసుక్కోకుండా వెంబడించాలి. గాలి గుర్తులులేని గాలిపటం ఎక్కి నిద్రపోవాలి. నిదురలో జ్ఞాపకాల రాక్షసి తల నరికి, నా తలలో దాచేయాలి. తల నీడల తలనీలాలు అర్పించి, అప్పటికప్పుడు మూసుకుపోయే నీడల ఎడారి గుహల్లో తలదాచుకోవాలి. తడారిపోయే తలంబ్రాల తక్కెడలో ఇప్పటి కలల బరువు లెక్క తేలదు. తెగులు పట్టిన మానసిక ప్రపంచంలో తేలిపోవాలి. రాలిపోవాలి. బరువు కలలే నేల మీద మిగులుతాయి. లెక్కాడొక్కా వొద్దులే, వోడిపోయిన వడ్లగింజల గింజుడులో గంజిలేని గుంజీల గుణాలు ఉంటే చాలదూ. వంచించే వచనముంటే చాలదూ. వంగిపోయే వాక్యముంటే చాలదూ. వంకరటింకర కలలుంటే చాలు, రేపు ఇదే వీధుల్లో మరల మరల తచ్చాడుతుంటాను. కొన్ని అనామక నిద్రలతో. మరికొన్ని అకాల ఆకారాల పదాలతో. గాలి తెరలు తలాడించేవరకు. నా కల తలుపులు మూసేవరకు.

నేత్ర సమాధి

“వెనుతిరిగిపోయే
ఆకాశపు నీడలే,
ఈ చిల్లులుపడ్డ అక్షరాలు.

దారి తప్పిన
మాటల నీళ్ళే,
ఈ ఆవిరవ్వని శబ్ద వివర్ణాలు.

ఎట్నుంచైనా
ప్రయాణించే మౌనప్పొరల్లోని
గాలిని కాస్తంతైనా వొదులు చేస్తే,

ఈ ఆకృతిలోకి రాని
వాక్యాన్ని చూడ్డానికి వెళ్దాం”

అని రాసుంది వస్తూ పోతూ ఉండే
నిద్ర కనుపాపపైన

ఆ కన్ను నీదేనా?

నాలుకల వాసన

ఆకుల్లోకి ఆకులు

గదుల్లోకి గదులు

ఆకుల గదుల్లోకి రోడ్లు

రోదించే రోదసి రేయింబవళ్ళు

ఎక్కడికని వేర్లులేని గాలి బయల్దేరింది

ఏదేదో విందామని సముద్రపుటొడ్డున

కూర్చున్న అడవంతా నీరైంది

ఎవరూ మాట్లాడుకోరు

ఆకాశగర్భంలో నాలుకల వాసన

మిగిలిన సూర్యాస్తమయాల

పదాల్లో ఓ చీకటి ఆకు

అటెటో వింటున్న కళ్ళు

ఏదీ కనబడనివ్వని అక్షరం

పగిలిన రాళ్ళు, ఆకులు

పగిలిన నవ్వులు, కన్నీళ్లు

రాత్రెక్కడో...

ఒంటిపైనో, మనసుపైనో

ఆకుమీదో

దొరికితే పంపండే

పసి ఆహ్వానం

ఒక పుష్కరం మన మధ్య
ప్రవహిస్తుంటుంది కొండకోనల్లోంచి తప్పిపోయొచ్చిన జంతువై
సముద్రాన్ని మింగే దాహంతో

పసిపిల్లాడినై నక్షత్రాల్ని హత్తుకున్నాను
ఈ క్షణాన రాలిపోయే కన్నీళ్ళల్లో

అక్షరాల మౌనం
అంతర్ధానమయ్యే అద్దంలో అడ్డుగోడవుతోంది

వొంటరై, తప్పించుకోని నిశ్శబ్దాలు కలవరపర్చవు
దట్టమైన దిగులు దిగి, మనసు దూదిని కాల్చుతోంది
అక్కడ్నుంచి వొదిలిరాలేని నీడల ఆచూకీ చెప్పరెవరూ

దుమ్ముపట్టిన సోమరి పదాల యాత్రలో
తప్పిపోవాలి

సన్నిహితంగా చేరాల్సిన ప్రదేశమేదీలేదిక్కడ
అస్పష్ట సంతోషం గాలిపటమై ఎగరదు

చనిపోయే రంగుల్లో కొత్త కాంతుల్నినింపే
ఒక విశ్రాంతి మెరుపు లేదెక్కడా

ఇంకెంతసేపైనా మాట్లాడే కొయ్య బొమ్మల్ని
కాల్చినా కాలవు
కప్పెట్టినా దాగవు

జ్ఞాపకాలు వొదిలిన పాదముద్రల్ని
వెంబడించే అక్షరాలు లేవెక్కడా

వొస్తావా, ఈ నేత్రాలు జీవించే స్థలానికి

అశ్రు యోని

కన్నీళ్లే స్నేహితులౌతారు
నది నిశ్శబ్దంలో

ప్రేమించిన వెలుతురులో
పెదవుల్లేని చీకటి

ఒడ్డే లేదు
మౌనంలో

దగ్గరలో లేమో, ఉంటామో
చిగురించే సీతాకోకచిలుకలో
కలల ఎముకలు

తిరిగిరాలేని పదంలో
ఒక ఒక అక్షరం
ఏ నీడలోనూ ఉండదు

ఏ ముఖమో ఇపుడు
వాక్యం కిందున్న వాక్యం

తొలవకు

ఎవరి హృదయాలు
వానపాములు

ఎవరిక్కడ కన్నీళ్ళల్లో సూర్యుడ్ని
మౌనంగా చప్పరిస్తోంది

తలాకొంత మరణించే ముందు
ఈ భూమిని వెతుక్కునే చేతులెక్కడ

తలదించుకోవాలో
తల తెగాలో

ఈ పేగుపైన ఆలాయాల్ని
రేపటి చీకటితో నిర్మించుకోవాలా

ఇప్పటికే సగం గాలి బూడిదైంది
సగమే ఆక్రమించుకున్న వాక్యం రక్తమోడుతోంది

ప్రతి పదానికీ పుట్టుమచ్చలే
చెరిపేసుకొని వొచ్చేసావా!

నహి...నహి

ఇక్కడెవరో నిద్రించి, వారి కలల్ని మోసుకెళ్ళారు
సాక్ష్యం చెప్పమని చెట్టుని అడక్కండి

ఇక్కడెవరో ప్రయాణించి, వారి ఆనందాల్ని మరిచారు
సాక్ష్యం చెప్పమని నేలని ప్రాధేయపడకండి

ఇక్కడెవరో మతి చలించి, వారి కన్నీళ్ళని మిగిల్చారు
సాక్ష్యం చెప్పమని దుఃఖాన్ని నిలదీయకండి

ఇక్కడెవరో స్థలకాలాల్ని నిర్భందించారు
విముక్తికోసం కొత్త ప్రశ్నల్ని నాటకండి

ఇక్కడెక్కడో
చిట్లిన వాక్యం చివర్న
అక్షరం ఎక్కడైనా ఎపుడైనా ప్రారంభమౌతుందా?

అదృష్టం

పూలలోని సోమరి పువ్వొకటి
సముద్రస్నానానికి సిద్ధమైంది

అలలన్నీ
రమ్ కమ్ అంటున్నా
కాలిరేకును కూడ కదపలేదు పువ్వు

తీరానికి కోపమొచ్చి
పూలనేలను నీళ్ల లోపలికి తోసింది
సముద్రం సిగ్గుపడ్తోంది అలల్తో

సోమరి అలొకటి
పువ్వుతో లేచిపోయింది

ఉప్పాడ చీకటి

ఆమెకంటుకున్న
కంటున్న
ప్రతి చప్పటి కలవరింత కంట్లోంచి
జారొచ్చాను
జొరబడ్డాను

పెదవి కాళ్ళతో తను తంతూ తాకిన
శ్వాసలన్నీ బొడ్డులోనే పిట్టలై
ఎగిరెగిరి పడ్డాను
అలమటించాను

చీరల చీకటి
కన్నీళ్ల కుచ్చిళ్లు
మందడిలేని ఏకాకి

జరపకు స్వప్ననక్షత్రాల్ని
రేపో మాపో
ఓ గాజు చంద్రుడ్ని ఆమెకివ్వాలి

నా అతను!

అతన్లా కూర్చోటానికి, కదల్టానికి
కావాల్సిన కాళ్లే, కలవాల్సిన వాళ్లే
లేకుండా ఉండాలి

మృత్యువు దుఃఖించేపుడు
తన అరికాళ్ళల్లోని
నక్షత్రాలు నీ వరకు వస్తాయి

నిద్రమీద తేలాడే చేప రెక్కల్లోని
రంగులన్నీ నిన్నంటుకుంటాయి

అతన్లా చూడ్డానికి
మరపునిచ్చే జ్ఞాపకాలు దగ్గరగా ఉండాలి

అద్దం

నీ దేహంలోని ముల్లంటే
ఎంతో ఇష్టం
ఎంతో దుఃఖం

ఆగిపోతాను నీ అక్షరాల మధ్య
గాలిలో తేలిపోతాను గుడ్డిగాలినై

ఎప్పట్నుంచో నీ శరీరం మీద
నా శరీరాన్ని తాకాలాని చూసాను
దక్కట్లేదు

మనిద్దరి మధ్య మాటలే లేవు
ఈ అంధకారాన్ని వొదిలిపెట్టే
పదాలు ఎక్కడున్నాయి?

ఓ క్షణంలో
ఒక నిశ్శబ్దనేత్రంతో చూస్తాను
నన్ను అందుకోవూ!

కొరుకు

దేనికైనా నేత్ర విధ్వంసమే
పరిపూర్ణ వ్యసనం

మొండి కళ్లతో చూడటమే
అర్థమవుతుండే పతనం

మీరెప్పుడైనా మతితప్పిన
అంధుల్ని చూసారా!

శవాలయ్యే నేత్రాల్ని
ఎవరు మోయగలరు!

ప్రార్థనే ఆలస్యం
ఈ నేలమీద

శుభ్రమైన పిరికివాళ్ల స్పష్టతంతా
శ్వేతన్యాయానికి వ్యాయామం చేయించటమే

నీ నోటితో నీ కళ్ళని కొరుక్కోవూ!

వాన

ఎన్నో రాత్రుల్ని సేకరించాను
ఏ ఒక్కటీ నా వద్ద నిలవలేదు

ఎన్నో నక్షత్రాలు, గ్రహాలూ నిద్రపోయాయి
నా చిన్ని కంటిచూపుకి నిద్రలేదు

ఎన్నో పూలు, చినుకులు స్నేహితులయ్యాయి
నా ఒంటరితనమే నన్ను శత్రువుగా చూస్తోంది

ఎన్నో తియ్యటి ఋతువులు
ఈ పిసినారి వానే ఊరించి వెళ్తోంది

భూమి పురివిప్పి ఆడుతుంటే
ఆకాశం మెరుపుల జాజుల్తో కొప్పు చుట్టుకుంటోంది

నిశ్శబ్దంగా ఒక్కొక్క వర్షపుబొట్టు మాట్లాడుకుంటున్నాయి
నా చెవిలో మేఘాలు ఉంటే వాటి రహస్యాల్ని తెల్సుకునేవాడ్ని

నల్లటి పట్టుమబ్బుల్లో
నల్లటి ముత్యం, చంద్రుడు

నా పెదవులకి నిద్రపట్టదు
నన్ను నిద్రపోనియ్యవు
అవి వర్షంతో కల్సి పాడుతున్నాయి

అరటిపూలు, కొబ్బరిపూలు, చెరుకుపూలు,
జామపూలు, వక్కచెట్టుపూలు, సంపెంగలు
నా కలల్లో విచ్చుకుంటున్నాయి

నేనే, నేరస్థుడిలా
నా కళ్ళకి దూరంగా ఎందుకున్నానో

ఇంద్రధనుస్సు నిద్రపోయింది
అల్లరి చేయకండి

ఏమంటావు, అతనూ...

అతనే, తన తనువులేకుండా తీరిగ్గా చదివే పుస్తకాల వాక్యాలకై, నేత్రజ్ఞాన జన్మకై ఎదురుచూసేలోపు, చేతిలో వుండుండిన ఓ చెత్త పుస్తకంలోని పదాలు ఇలా అన్నాయని రాసుంటాయి: అసంకల్పిత ప్రయాణంలో అంబరం యోచనై, దృశ్య దహన దాహజ్ఞాపకమై, మాట్లాడని వృక్షమై, మాట్లాడే ఎడారై, ఎటూ మసల్లేని మరుపు చూపై, అనుకోని హృదయ సంబరమై, వికటించిన విరక్తి వాకిటముందు అన్ని తలపులూ చులకనై, దేహానికి ఏ మరపూ ఏమారపు కానిదై, కాలిపోయి ఖాళీచేసిన బొగ్గుమనసు నుసి నుసి మసై, ఒకప్పట్టి కన్నీళ్ల కళ్ళు వ్యర్థమై, జీవితం పూడుకుపోయే కాలమై, పేరుకుపోయిన ప్రస్తుతాన్ని ఏ ఒక్కసారైనా విసిరేయాలి.

పెచ్చులు పెచ్చులు
హెచ్చుల్లో

నా కాయంపై, నా శూన్యంపై, నా బతుకుపై, నా సమాధిలోని అశ్రువులపై ఏ వాక్యమూ లేదు.

అతనే, తనే అయి, అక్షరాకాశాన్ని కిందికి పిలుస్తున్నాడు. వొంగే లొంగే వయసు లేదుకాని, వయస్సొంగిన మృత్యుహృదయం అతని సామీప్యాన్ని ఆశిస్తోంది, ఏమంటావు, అతనూ...