నిశ్శబ్దాయువులోకి

మనసొక శోక వాయువు. ఏ స్వరమూ లేదు ఈ కాయితపు కాలంలో. పిలుస్తాయి పుల్లటి చిత్రాలు. సందర్శించే అపూర్వ స్వప్నాలై. దారపు నిప్పులపై ఉడుకుతున్న చీకటి ఎవరి వెంటారాదు. ఉమ్మనీటి నేత్రమేదో ప్రవహిస్తోంది పరోక్ష దుఃఖమై. లేత మెరుపుల దహనాక్షరాల్లోంచి దాటాలి పల్చటి ఆకారాల్లోకి. అలముకుంటున్న పదాల హరివిల్లు నీటినేలపై మసిలే ముత్యపు మృత్యువు. చీరుకుపోయిన నక్షత్రాల రెక్కల్ని కుడుతున్నాను ఆకాశపు ముళ్లుమీద వాలితే. చేదు సూర్యుడే చల్లటి చనువై ఒంటరి నేస్తమై మటుమాయమయ్యే వాక్యమయ్యాడు. మౌనవరదేదో మెరుపు పెదవుల చీకటిలోకి. చీకటి చిగురు కంటిపాపల నీడల్లోకి. లుంగలుచుట్టుకుపోయే చితి పుష్పాల నింగి మనసొక శోక వాయువు. ఏ స్వరమూ లేదు ఈ కాయితపు కాలంలో. పిలుస్తాయి పుల్లటి చిత్రాలు. సందర్శించే అపూర్వ స్వప్నాలై. దారపు నిప్పులపై ఉడుకుతున్న చీకటి ఎవరి వెంటారాదు. ఉమ్మనీటి నేత్రమేదో ప్రవహిస్తోంది పరోక్ష దుఃఖమై. లేత మెరుపుల దహనాక్షరాల్లోంచి దాటాలి పల్చటి ఆకారాల్లోకి. అలముకుంటున్న పదాల హరివిల్లు నీటినేలపై మసిలే ముత్యపు మృత్యువు. చీరుకుపోయిన నక్షత్రాల రెక్కల్ని కుడుతున్నాను ఆకాశపు ముళ్లుమీద వాలితే. చేదు సూర్యుడే చల్లటి చనువై ఒంటరి నేస్తమై మటుమాయమయ్యే వాక్యమయ్యాడు. మౌనవరదేదో మెరుపు పెదవుల చీకటిలోకి. చీకటి చిగురు కంటిపాపల నీడల్లోకి. లుంగలుచుట్టుకుపోయే చితి పుష్పాల నింగి నిశ్శబ్దాయువులోకి పరిగెడుతోంది. ఇపుడైనా గెంతెయ్యాలి మనసుమట్టిమీద నుంచి.

చీమ పాదాలు నిద్రించే సూర్యాస్తమయాల్లో

దేహఖనిజాల్ని భద్రపరుచుకునే

క్రీడ

తెలియకపోవటం అందరికీ అభ్యంతరం కాదు

అంతరాయమంతా

చూసిన కలంతా

ఎగర్లేని కంట్లోంచి అమ్మ చేతులు తాకవు

దుఃఖానికీ లేని అతిధులు

ఈ సమయంలోని స్నేహితులు

ఆకుల్లోంచి కనిపించే చెట్టు

మరొక వల

వెంట్రుకల్తో బట్టలిప్పుకున్న నిశ్శబ్దం

నోరుతెరిచి ఉంచిన కన్నీళ్ళే

ఊపిరిలేని నాలుకతో

ఏ సూర్యాస్తమయాన్నీ చూడను

అహరహం

ఇప్పటి చెలిమి
ఎల్లప్పుడూ ఉండునా

ఎర్రటి దూరం మసగ్గా

గళంలోని వర్ణాలు
హృదయంలోనివా

తెల్లటి అరుపు ఎండమావై

రహస్య మనసు
ఉండేదెక్కడ

నల్లటి గర్వం కన్నీళ్ళపై

ఒదిలిపెట్టిన రాత్రులన్నీ
చేరిన స్థలమేది

జామరంగు ప్రేమ అద్దంలో

నువ్వూ నేనూ
విడిపోయేదెప్పుడు

ఈతకాయరంగు కాలం మనలో

కాలం, వెలగని దీపం

నిద్రే

అక్షరాలూ లేని పదం

తాకాలో, తడవాలో, తుడుచుకు పోవాలో

ఎంతకీ చెప్పదు తుషార విషాద స్వప్నం

పదాల శూన్యం ఎల్లప్పుడూ తోడుండదు

శూన్యలిపై జ్ఞాపకం తోడు రాదు

మౌన వజ్రాలు నీ పెదాలు

నిరీక్షణలో నీ మాటలే నాకొక మరోజన్మ

గాలిపటానికి గాలి దూరం ఎంత

ప్రేమపటానికి మనసు దూరం ఎంత

అనేక రేయింబవళ్ళ కనుపాపలపై

ఆశతో ప్రయాణించే వర్షానయ్యాను

ఏ తీరాంతంలోనో

దీపంలోని తలుపుల్ని మూయాలి

అప్పటివరకైనా, తలుపెయ్యకు

తల వంపుల తలంపుల తలుపెయ్యకు

అవే, నేల రెక్కలై, దేహభాగాలై

రూపంలేని ఒంటరి మాటలై అడ్డుపడ్తాయి

తలుపెయ్యకు. తారట్లాడే కలలు

కాలాన్ని వొదిలి మరీ వస్తాయి

ఆకలి తీర్చే ధాన్యాన్నీ, ధ్యానాన్నీ

ఊక ఎగిరినట్టు తలుపెయ్యకు

కన్నీళ్ళని ఆపిన కనురెప్పల్ని మూసినట్టు తలుపెయ్యకు

జ్ఞాపకాల్ని శరీరంతో తోసినట్టు తలుపెయ్యకు

తలుపుల నిశ్శబ్దాన్ని కలపకు

గాలి నురుగులో

పదాల అద్దాల్లో

మెరుపుల మన్నులో

నింగి శ్వాసలో

నీ కోసమే తలుపులు తెరుచుకోవాలని

ద్వారాలే లేని దుఃఖకాంతినై అంకురించాలని